Ό,τι συνέβη, συνέβη ένα συνηθισμένο απόγευμα. Η τετελεσμένη σκέψη ήταν εγκατεστημένη στο μυαλό της καιρό, αλλά εκείνο το απόγευμα αποφάσισε ότι δεν έπρεπε ούτε να ανησυχεί ούτε να φοβάται. Είχε κάνει την επιλογή της. Και αυτή η έξοδός της θα ήταν grande όπως είχε συνηθίσει.
Στα πενήντα πέντε της χρόνια, τα μαλλιά της είχαν γκριζάρει, τα άλλοτε σφριγηλά πόδια της είχαν χαλαρώσει, τα αντανακλαστικά της στα αστεία της νεολαίας καθυστερούσαν. Δεν είχε να περιμένει κάτι από τη ζωή της, μόνο ψυχοφθόρα δουλειά, έτσι και αλλιώς η όμορφη ζωή της είχε διακοπεί απότομα.
Φόρεσε τις γόβες της στιλέτο, αυτές με τις οποίες πατούσε με χάρη στις χοντρές μακέτες, ένα τζιν και μια απλή μπλούζα και έκλεισε τη βαλίτζα της σχεδόν άδεια. Το ταξί την άφησε στην είσοδο του ακριβότερου και ψηλότερου ξενοδοχείου στο κέντρο της πόλης και προπλήρωσε μια σουίτα με θέα την κεντρική πλατεία στον πιο ψηλό όροφο....
http://diastixo.gr/logotexnikakeimena...