Słowo i ciało Quotes

“Żeby ... winę zmazać, trzeba ją pierwej na siebie wziąć”
― Teodor Parnicki, Słowo i ciało: Powieść z lat 201-203

“...wzloty wspaniałe umysłu ..., jak też tego umysłu odwaga, z jaka zstępuje w głębie najbardziej przepaściste - wiele dać mogą i pożytku i nawet rozkoszy innym wybranym - jak jego własny - umysłom, choćby i mniejszym ...”
― Teodor Parnicki, Słowo i ciało: Powieść z lat 201-203

“Ktoś kiedyś napisał, że trudny byłby świat bez bogów; mnie zaś wydaje się niekiedy - jakże często - że z bogami jest trudniejszy, szczególnie z takimi, którzy zdają się - w wymiarach nadludzkich, rzecz jasna - umysły mieć raczej mieszańców, co do żadnej naprawdę nie przynależą społeczności - aniżeli obywateli, dla których salus rei publicae suprema lex jest.”
― Teodor Parnicki, Słowo i ciało: Powieść z lat 201-203

“... ten, dla kogo mowa uczuć jest równie niedostępna, jak mowa obcojęzyczna, musi sam być pozbawiony - w stopniu większym lub mniejszym - zdolności odczuwania, czyli mieć w miejscu serca głaz lub raczej bryłę lodu, choćby i zdawało się, że szerokie to serce ...”
― Teodor Parnicki, Słowo i ciało: Powieść z lat 201-203

“Czy można śnić pisząc - lub raczej pisać śniąc? Można. Trzeba. Kto pisze nie śniąc, daremnie się trudzi: nikt go więcej niż raz nie przeczyta. I słusznie. Bo i po cóż się czyta? Oto, by zbawienie osiągnąć przez pismo, znaleźć drogę ku oświeceniu. Któż jednak kiedykolwiek znalazł zbawienie lub oświecenie poza snem?”
― Teodor Parnicki, Słowo i ciało: Powieść z lat 201-203

“... dyskretny niesmak, przemieszany z godnym mędrca współczuciem dla głupoty ludzkiej w ogóle, o więc i dla tej jej odmiany, która drogę do ucieczki od nędzy istnienia upatruje w wyzbytym wszelkiego umiaru nawoływaniu zwierząt dwunogich, by przez trud skupionej myśli dotrzeć starały się do radosnego olśnienia, jakie by im ujawniło całą złudność wszystkiego, co na nędzę się składa ...”
― Teodor Parnicki, Słowo i ciało: Powieść z lat 201-203

“Opuszczeni, osamotnieni zawsze dopatrujemy się w sobie z czasów świetności więcej niż tego tylko, czym naprawdę byliśmy.”
― Teodor Parnicki, Słowo i ciało: Powieść z lat 201-203

“Zdziwienie - jakże często - jest tylko dzieckiem zapomnienia!”
― Teodor Parnicki, Słowo i ciało: Powieść z lat 201-203

“Czy wyobrażać siebie, jako coś, czym się nie jest, to naprawdę zawsze jest źródłem zła?”
― Teodor Parnicki, Słowo i ciało: Powieść z lat 201-203

“Hermafrodyci lgną chętnie - a może i jedynie - do ciała tylko innych hermafrodytów; chcą kochać - właśnie cieleśnie, lecz nie tylko cieleśnie - i jak kobiety, i jak mężczyźni; tak też chcą być kochani. Gdy nie mogą - poprzestają na dwoistej miłości cielesnej - zastępczej, rzecz jasna, tylko! - do siebie samych.”
― Teodor Parnicki, Słowo i ciało: Powieść z lat 201-203

“O ileż piękniejsza jest głowa sama, gdy sobą jest i tylko sobą, nie wieńcem dla tułowia - nieprawdaż? Może co prawda dlatego tylko piękniejsza, że wyobraźnia władna jest nią każde wymarzone uwieńczyć ciało. A może i dla innego jeszcze powodu: dobrze być w świecie rzeczy niemożliwych; tam bowiem, gdzie niemożliwe staje się możliwością, przestaje być nieuniknionym to, co jest konieczne.”
― Teodor Parnicki, Słowo i ciało: Powieść z lat 201-203

“Lubiłem ongiś zagłębiać się w dzieje wieków minionych - tak długo, dopóki zdawało mi się tylko, że się w przeszłości zagłębiam, a naprawdę było to ślizganie się po samej powierzchni wiedzy o przeszłości [...]. Gdy zaś naprawdę w toń wiedzy o czasach minionych zanurzyłem się - zacząłem jej nienawidzić, bo niczym z atomów Demokryta, utkana jest z samych "dlaczego", na każde z których jedyną uczciwą odpowiedzią jest tysiąc innych "dlaczego".”
― Teodor Parnicki, Słowo i ciało: Powieść z lat 201-203

“Jakże łatwo zwalać winę na nie mogących się bronić. I uprzedzać przeciw nim tych, komu bezgranicznie są oddani.”
― Teodor Parnicki, Słowo i ciało: Powieść z lat 201-203

“Jesteś bardziej uczciwy niż odważny - to największe nieszczęście całego twego bytowania.”
― Teodor Parnicki, Słowo i ciało: Powieść z lat 201-203

“Gdy się ma lat szesnaście, bóstwem, którego najżarliwiej się czci, któremu najbardziej ślepo się ufa, jest własne wyobrażenie o sobie. O sobie takim, jakim chciałoby się być, nie jakim się jest naprawdę, bo też tego drugiego, prawdziwego, nawet się nie odgaduje, nie przeczuwa.”
― Teodor Parnicki, Słowo i ciało: Powieść z lat 201-203

“[...] do jednego tylko człowieka raz żywiona miłość nigdy nie wygasa całkowicie - do tego lub do tej, kogo się miłowało, a miłując pragnęło, nie nazbyt jeszcze jasno zdając sobie sprawę z tego, czego się właściwie pragnie, lub przynajmniej nie mając za sobą doświadczeń, co by pozwoliły z góry wiedzieć, czym spełnienie się tego pragnienia nieuchronnie być musi.”
― Teodor Parnicki, Słowo i ciało: Powieść z lat 201-203

“[...], zapytałbym stwórcy, ktokolwiek nim byłby: "Zrobiłeś nas, byśmy ci zabawką byli? Po co? By się własnym zachwycić mistrzostwem - nieprawdaż?”
― Teodor Parnicki, Słowo i ciało: Powieść z lat 201-203

“Nie można być przez okamgnienie choćby czymś, na co się nie ma w sobie odrobiny materiału.”
― Teodor Parnicki, Słowo i ciało: Powieść z lat 201-203

“Szyderstwo to ostatnia broń tych, którym słusznie się zabiera to, co niesprawiedliwie byli posiedli.”
― Teodor Parnicki, Słowo i ciało: Powieść z lat 201-203

“[...], czy mam odpłacić się wam - Zachodowi - spostrzeżeniem, że jesteście niczym starcy, co z rozkoszą rozpamiętują czyny swej młodości, a połowy z tego, co naprawdę w młodości robili i widzieli, nie pamiętają?”
― Teodor Parnicki, Słowo i ciało: Powieść z lat 201-203

“Czyż cierpienie myśli nie robi z ułamka godziny tysiąca lat?”
― Teodor Parnicki, Słowo i ciało: Powieść z lat 201-203