Smrt krásných srnců Quotes

“Można powiedzieć, że słońce jest często wielką żółtą pigułką od niebiańskich psychiatrów, która rozpędza smutek i wytwarza różowy nastrój. Słońce działa niekiedy skuteczniej niż szwajcarskie proszki noveril czy amerykański aventyl HCl. Słońce jest także żółtym ręcznikiem frotte, który nas samoczynnie wyciera, do sucha. Słońce również dostaje się nam do krwi, by ogrzać nasze serca, kiedy są zimne jak psi nochal.”
― Ota Pavel, Smrt krásných srnců

“A na řadě byla země moravská.

Tatínkovi se tehdy na Moravu nechtělo, pod naší novou chatou na přehradě začali brát cejni. Měli takové malé hubičky, plavali ve vodě stříbročerní a chutnali výborně na sádle s kmínem. Zní to idylicky, ale vždycky jak tyhle potvory začaly žrát, znamenalo to zhoubu pro naši rodinu. Tatínek obvykle přestal pracovat.

„Na Moravu pojedeš ty,“ oznámil mi a inženýrovi Jehličkovi sdělil, že já jsem ten pravý obchodník, který udělá na Moravě velkou zakázku. To přesvědčí největší pražský velkoobchod, že i na Moravě půjdou mucholapky na odbyt, a vezmou je pak od nás. Kdyby je tam prodal on, nevěřili by. Něco na tom bylo, ale hlavně v tom byli cejni, velcí jak lopaty.

Nevím, podle čeho usuzoval tatínek na mé skvělé obchodní vlastnosti, v životě jsem nic neprodal, jenom jednou za války jedenáct dílů Tarzana, kterého jsem dostal od bratrance Karla Kopřivy, a to mě maminka seřezala bejčákem na psy, když mi k tomu připočetla ještě další kousky a hlavně to, že jsem nenachytal pro kachny v rybníce žáby. Z prodávání jsem měl ohromný strach, nikdy bych si nedovedl počínat jako tatínek a taky jsem nemohl ve svých osmnácti letech vykládat o krásných ženách v Hamburku, ale tatínek se ten strach snažil všemožně rozptýlit. Dal mi ušít bleskově nové modré šaty a objednal mi letenku Praha–Brno. Pak mi vtiskl do ruky knihu Američana Dale Carnegieho Jak získávati přátele a působiti na lidi a řekl mi, že je v ní vše (až po letech se podřekl, že ji nikdy nečetl). Ale pro mě se ta kniha stala po odletu jedinou nadějí. Upjal jsem se k ní tak vášnivě, že jsem ji v pohupech nad Českomoravskou vysočinou i pozvracel.

V Brně při návštěvě velkoobchodu jsem třímal aktovku s knihou Dale Carnegieho Jak získávati přátele a působiti na lidi a uvědomoval jsem si jednu z jeho zásad „vždycky se usmívejte“. Další dobrá zásada, kterou jsem si zapamatoval, byla, abych dotyčnému pochválil nějaký vzácný předmět v jeho kanceláři. A tak když jsem se ocitl před starším pánem s knírkem, nezačal jsem hned o mucholapkách, ale usmíval jsem se na celé kolo (jak blbec) a hledal vhodný předmět k pochválení. Usoudil jsem, že to bude v tomto případě nábytek, a tak jsem řekl, jaký má nádherný dubový nábytek. Ten pán se strašně nakrkl a povídal, že je to čirou náhodou smrk a děsný šmejd, vnutila mu ho sem manželka, která ho doma nechce mít, a jestli nechci nic podstatného, abych rychle vypadl. A tak jsem vypad, o vzácných mucholapkách BOMBA-CHEMIK se neodvažuje říct ani slovo.”
― Ota Pavel, Smrt krásných srnců

“Umieć się cieszyć. Ze wszystkiego. Nie oczekiwać, że w przyszłości zdarzy się coś, co będzie prawdziwe. Możliwe bowiem, że prawdziwe przychodzi właśnie teraz, a w przyszłości nic piękniejszego już nie nadejdzie”
― Ota Pavel, Śmierć pięknych saren

“Zobaczył rzekę. Przez całe życie rzeka stanowiła dlań wszystko. A więc zszedł nad nią, a idąc wzdłuż jej koryta, musiał dojść do swojego domku i do swojej żony. Szedł w blasku księżyca, który uczynił z rzeki srebrną drogę. Niekiedy wyciągał się na trawie, wszystko go bolało. Jakby serce miało mu pęknąć, a nogi zatrzymać się na zawsze. Po raz pierwszy szedł taki szmat drogi bez pogwizdywania i bez śpiewu, nie nucił nawet tej znanej z legionów piosenki o słoniach ani tej drugiej, o czerwonej chusteczce. Jakby w gramofonie pękła sprężyna, jakby skończył się film o wesołym wędrowcu i rybaku. Szedł i tylko na niebie jakby widział niekiedy spiżarnię wyścieloną białym papierem, tak jak polecił. A potem ponoć ujrzał przy brzegu rybę. Była to długa ryba, która okazała się na tyle sprytna, że przez całe życie nie dała się pożreć żadnej innej i żaden sprytny rybak jej nie złapał. Tylko dlatego mogła być taka ogromna i stara. Tatuś stwierdził potem, że przyszła popatrzeć, jak on umiera, bo przecież w swoim życiu zabił tysiące ryb. Ryba poruszyła płetwami i odpłynęła.”
― Ota Pavel, Śmierć pięknych saren

“Měl v rukou kufříček a poprvé svěšený ramena. Ale v mých očích vyrostl za tu noc o ohromný kus.”
― Ota Pavel, Smrt krásných srnců