Tünel Quotes

“O senin için bu kadar mı değerli?" diye sordu sonunda konuştuğunda, sesi mezarın içinde çürümüş bir kemiğin ezildiği anda çıkardığı sese benziyordu.

"Onun benim için kim olduğunu bilseydin yeryüzünde ondan en uzak olabileceğin noktayı bulmaya çalışırdın.”
― Binnur Şafak Nigiz, Tünel

“Sen benim acıyan yerim değil misin? Seni benden alırsan eğer, ben bir daha nasıl acıyacağım?”
― Binnur Şafak Nigiz, Tünel

“Yağış benim cennetimde yaşadığına inandığım kanatları gri masal sayfalarından oluşan bir melekti.”
― Binnur Şafak Nigiz, Tünel

“Zaman benden aldıklarıyla mutluydu, ben zamanın benden aldıkları olmadan sadece nefes alıyordum.”
― Binnur Şafak Nigiz, Tünel

“Canımı ağrıtmaya başladın, Arjen," diye fısıldadım uyku beni bir kez daha belimden yakalayarak onun yattığı mezarın içine acımasızca asılmaya başladığında. "Ve imkanım olduğu halde buna engel olmaya çalışmıyorum.”
― Binnur Şafak Nigiz, Tünel

“Hala kazağımı giyen pasaklı kedilere bira servisi yapmıyorum." derken alev alev yanan leza gözleriyle doğrudan gözlerimin içini hedef almış, göz bebeklerimin içine çukurlar kazmaya başlamıştı.

"Bu senin işin," dedim dişlerimin arasından.

"Evet, benim işim insanlara içki servisi yapmak. Kedilere değil."

"Komik değilsin değil şu an," dedim, bana düz düz baktı.

"Komik olmaya çalışmıyorum.”
― Binnur Şafak Nigiz, Tünel

“Hava yağacak gibi görünüyor," dedim ellerimi birbirine sürterek ısıtmaya çalışırken.

Yaz kış soğuk olan ellerimi kalbime benzetiyordum.

"Yağsın," dedi Korhan. Motosikletin üstüne binip ayağıyla altındaki şeyi kaldırdı, kulağının arkasına sıkıştırdığı sigarayı dudaklarının arasına yerleştirip eşofmanının ön cebinden çakmağını çıkardı. "Şeker değilsin, erimezsin."

"Düşük kalite esprilerinin kapatma düğmesi falan yok mu?"

"Espri yapmadım," dedi, dudaklarının arasında sigara olduğundan sesi garip çıkmıştı. "Senin espri anlayışın buysa ben ne yapayım? Halkın sesiyim ben. Git şimdi, beş kişiden dördü bu cümleyi kurar. Mahallenizin abisi Korhan'ım ben." Bir an durup ona baktım, sigaranın ucunu tutuştururken bana bakıyordu. Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırıp kafamı iki yana salladım.

"Tamam, mahalle abisi Korhan. Beni eve bırakır mısın artık?" diye sordum tek bacağımın üstüne yüklenip kaşlarımı kaldırarak.

Motosikleti çalıştırırken, "Mısın mı dedin sen?" diye sordu, dudaklarının arasında duran sigarayı tek eline aldı. "Atla bakalım mahallenin kedisi.”
― Binnur Şafak Nigiz, Tünel

“Önümü göremediğim zamanlarda bana yol gösterecek olan şeyin her zaman yeni bir yalan olduğunu düşünürdüm. Zihnim durmadan çalışır, çıkış yolunu bir yalanın ucunu tutup kendine doğru çekip büyüterek yaratırdı. Ama şimdi arkamda tanımadığım, yüzünü net göremediğim ama sesini ve kokusunu çok iyi bildiğim bir adam tarafından tutuluyordum. Etraf karanlıktı. Yolu bilmiyordum ve o adam bana yolu gösteriyordu.”
― Binnur Şafak Nigiz, Tünel

“Yalnız kalmak isteyen biri için çok fazla yalnızsın.”
― Binnur Şafak Nigiz, Tünel

“Sanki güneş kanatlarımın üzerine çarpmış, kanatlarım eriyip sırtıma akmış. Görenler bunu is lekesi sanmış, çürük gök renginde bir şafak kanın bozuk rengine boyanmış. Melekler şeytanların bebeklerini doğurmuş, şeytanlar ellerinde yetim bebeklerle cennetin topraklarından kovulmuş. Adına kötü demişler, öldürülen tüm iyilerin.”
― Binnur Şafak Nigiz, Tünel

“İşte bu yüzden kötüydüm. Kötü olmanın hiçbir yararını görmemiştim ama iyi olmak bir bıçağı o kişinin eline verip o bıçağı ileri doğru dimdik tutmasını istemek ve o kişiye sarılmaktı.

İyilik yaptığın her insan tarafından bir kez bıçaklanırdın.

Bıçağı uzatan sendin, yakınamazdın.”
― Binnur Şafak Nigiz, Tünel

“Sanki insanlar ile aramda iki durak arası bir boşluk vardı; inmem gereken duraktan hep iki durak önce indiğim için mi onların yanına varamıyordum yoksa onlar mı benimle aynı durakta ineceklerine beni inandırıp ben o durakta indiğim an cam kapının tekrar kapanmasını ve ben dışarıda bırakışlarını izliyorlardı bilmiyordum.

İlgilenmiyordum.”
― Binnur Şafak Nigiz, Tünel

“O, küçük bir kız çocuğunun ayak izlerini bıraktığı kum parkının içinde yürüyen beyaz elbiseli, kırmızı bandanalı kızdı benim için. Topukları soğuktan kızarıyordu, yüzünde asi bir gülümseme vardı ve tüm kayıpları gözlerinin içine gömüp beni kendi dünyasında bir kum tanesi olmaya ikna edebiliyordu.”
― Binnur Şafak Nigiz, Tünel

“Ne zaman şafak sökse bir kor atar göğsümün içinde, bu benim onun için yanan kalbimdir."

"Ruhun yanıyor, Mania.”
― Binnur Şafak Nigiz, Tünel