Η προφητεία του Μότσαρτ Quotes

“…Μόλις πήρε να σκοτεινιάζει, σταγόνες βαριές έπεφταν
αραιά και πού, ώσπου ο ουρανός καθάρισε. Το κρύο όμως
τρυπούσε το κόκαλο. Τέσσερις, πέντε άνδρες, βρήκαν ξερά
ξύλα και τα σταύρωσαν σ’ ένα πλάτωμα του Όρος. Όταν
η φωτιά θέριεψε, μαζεύτηκαν όλοι γύρω της, κολλώντας
ο ένας δίπλα στον άλλο για να βολευτούν, αλλά και για
να μη δώσουν χώρο στο βοριαδάκι που φυσούσε, να χωθεί ανάμεσά τους.
Έφτιαξαν πέντε, έξι, δέκα αμέτρητους μεγάλους κύκλους γύρω από τη φωτιά. Πολλοί δεν καταλάβαιναν τη
γλώσσα του διπλανού τους, αυτού που ήταν κολλημένος
πάνω τους, αλλά τους αρκούσε το ότι άπλωναν μαζί τα
χέρια για να ζεσταθούν από την ίδια φωτιά, που φεγγοβολούσε και σκορπούσε σε μεγάλη ακτίνα τη θαλπωρή της.
Επτά σκιές, με ανάσες που άχνιζαν, σέρνονταν στο σκοτάδι. Μόλις ζύγωσαν στη φωτιά, πετάχτηκαν κάμποσοι
πάνω με τα χέρια τεντωμένα και τις γροθιές σφιγμένες.
Ένας μελαψός γκριζομάλλης πετάχτηκε πάνω και τους
έκανε νόημα να ηρεμήσουν. Υπάκουσαν.
Ο Κερέμ σήκωσε πρώτος την κορνέτα του και αμέσως τον ακολούθησαν και οι άλλοι έξι. Οι κύκλοι δε χάλασαν,
αλλά τα χέρια σηκώθηκαν προς τον ουρανό. Τα ακολούθησαν τα κορμιά, κάποια πιάνοντας αμέσως τον ρυθμό
και άλλα πασχίζοντας για ώρα. Η χορεύτρια πήρε θέση
στο ημικύκλιο, που σχημάτιζαν οι μουσικοί, και βάλθηκε να στροβιλίζεται.
Οι ανθρώπινοι κύκλοι δεν άφησαν τις θέσεις τους, αλλά
όσο δυνάμωνε η μουσική και ανέβαινε ο ρυθμός, τόσο πιο
δυνατά χτυπούσαν τα πόδια τους στο χώμα οι άνθρωποι.
Βούλιαζαν στο χώμα, αλλά συνέχιζαν χωρίς να αλλάζουν
μέρος, σαν να ήθελαν να χωθούν βαθιά μέσα του, να ρι-
ζώσουν.
Το χώμα γύρω από τη φωτιά χαμήλωνε, ώσπου έμειναν μόνο εκείνοι ψηλά, η χορεύτρια και οι επτά οργανοπαίκτες. Φεγγοβολούσαν, λες κι ήταν φάρος σε βραχονησίδα. Στους κύκλους, ένωσαν τα χέρια τους, σαν να πάσχιζαν να κρατήσουν τον φάρο αναμμένο, άτρωτο στα κύματα που έρχονταν….”
― Μιχάλης Πιτένης, Η προφητεία του Μότσαρτ