Haluk'un Defteri Quotes

“Sönsün sonsuza kadar o cehennem; senin bu gün
Cennet kadar güzel yurdun var; şu gördüğün
Zümrüt bakışlı, inci gülüşlü kızcağız
Kimdir, bilir misin? Yurdun... Şimdi saygısız
Bir göz bu nazlı yüze -Allah esirgesin,-
Kötü bir gözle baksa dayanabilir misin?
İster misin, şu ak sakalın temiz ve görkemli
Onurlu alnına, bir kirli el demem,
Hattâ yabancı bir el uzansın? Şu mezarı
Râzı olur musun, taşa tutsun şu serseri?
Elbet hayır; o mezar, o onurlu alın,
Kutsal birer yurt simgesidir... Yurt çalışkan
İnsanların omuzları üstünde yükselir.
Gençler, yurdun bütün umudu şimdi sizdedir.
Her şey sizin, yurt da sizin, her onur sizin;
Ancak, unutmayın ki zaman sert ve emin,
Sessiz bir adımla izler bizi.
Önden koşan, ama yine dikkatle her izi
İncelemeye yol bulan bu yanılmaz izleyici
Paylatıp utandırırsa (bizi), yazık!.. Demin
“Yarın senin” dedim, beni alkışladın; hayır,
Bir şey senin değil, sana yarın, emânettir;
Her şey emânettir sana, ey genç, unutma ki
Senden de bir hesap arar, yakınan gelecek.
Geçmişe şimdi sen bakıyorsun uyanıklıkla,
Gelecek de senden böyle şüphelenecek.
Her organı ihtiyacın kasırgasıyla sarsılan
Bir kuşağın oğlusun; bunu anımsa zaman zaman.
Yüzyılın, unutma, feyizli şimşekler yüzyılıdır:
Her yıldırımda bir gece, bir gölge devrilir,
Bir yükseliş ufku açılır, yükselir yaşam;
Yükselmeyen düşer: Ya gelişme, ya yıkılış!

Yükselmeli, dokunmalı alnın göklere;
Doymaz insan dedikleri kuş yükselmelere...
Uğraş, didin, düşün, ara, bul, koş, atıl, bağır;
Durmak zamanı geçti, çalışmak zamanıdır!”
― Tevfik Fikret, Haluk'un Defteri

“Yüreğinde her dakika şu yüce özlemin
Ateşli gagasını duy, her zaman düşün:
Onlar niçin göklerde, niçin ben çukurdayım?
Gülsün neden cihân bana, ben yalnız ağlayayım?
Yükselmek gökyüzüne ve gülmek ne tatlı şey!
Bir gün şu hastalıklı yurt canlanırsa... Ey
Işığın ve gelişmeyi özleyen milletin geleceğinin
Bilinmeyen elektrikçisi, düşünce alanlarının,
Yüklen, getir -ne varsa- bir az miskinliği yok eden
Bir parça ruhu, benliği, kavrayışı besleyen
Canlandıran meyvelerini; boş durmasın elin.
Gör dâimâ önünde eski mitologyanın
Gökten ateşin dehâsını çalan kahramanını...

Varsın bulunmasın bilecek adını ve sanını.

* Promete, Yunan mitologyasında, Titanların soyundan gelen ve ilk insan uygarlığının temelini atan kişi sayılan Prometheus'un Fransızca söylenişi. Milologyaya göre Promete, insanların ateşten yararlanmasını yasaklayan tanrılar tanrısı Zeus'un emrine karşın ateşi çalmış ve insanlara vermiştir. Zeus onu cezalandırmak için Kafkasya'da bir kayanın üzerine zincire vurmuş ve bir kartala durmadan yeniden büyüyen ciğerini kemirtmiştir. Sanatta pek çok yapıta esin kaynağı olan bu söylence, yararlıkları nedeniyle sürekli acı çeken kişilerin simgesi olarak kullanılmıştır.”
― Tevfik Fikret, Haluk'un Defteri

“Aklın, o büyük büyücünün mûcizeli etkisiyle
Boş inanlar geçecek yerlere düşkırıklığıyla, inandım.

Karanlıklar sönecek, parlayacak hakkın ışığı
Birdenbire bir yanardağ parlayışıyla, inandım.

Kollar ve boyunlar çözülüp bağlanacak hep
Yumruklar o coşkun zincirle, inandım.

Bir gün yapacak fen şu kara toprağı altın,
Her şey olacak bilimin gücüyle... inandım.”
― Tevfik Fikret, Haluk'un Defteri

“Hayatın elbet de
Kolay ve neşeli bir yolculuk olmayacak;
Ancak
Bu sıkıntılar çölünde
Kolay ve neşeli bir yolculuğun ancak
Hayâli vardır; uzak bir serap için koşmak
Sonunda yorulmak ve boş yorulmaktır;
Hayatı gerçeğin deviyle çarpışan kazanır;
Zafer bir az da yıkım
İster;
Koşan yüce savaşa şanlı, ama ağır,
Korkunç adımlar atar,
Önünde depremler, arkasında depremler!”
― Tevfik Fikret, Haluk'un Defteri