Dimineți la Café Rostand Quotes

“Në çdo humbje që pësonin popujt, gratë dhe vajzat kishin gjithmonë pjesën e tyre. Herë e padukshme, herë gjysmë e tillë, e shpesh e padukshme, vetë drama e femrave kishte një lidhje me atë të artit.
Në vitin e fundit të mijëvjeçarit të dytë brenda disa javësh, vajzat dhe gratë e reja të Kosovës do të mbanin mbi pjesët më intime të tyre, gjithë peshen dhe mizorinë e ndoshta një mijë vjetëve. Përdhunime, gjinj të shqyer, dhe buzë të njoma po ashtu.”
― Ismail Kadare, Mëngjeset në Kafe Rostand

“Nga shqiptarë të sunduar u gdhinë në mysliman të çliruar?”
― Ismail Kadare, Mëngjeset në Kafe Rostand

“Albania’s future is towards Christianity, since it is connected with it culturally, old memories, and its pre-Turkish nostalgia. With the passing of time, the late Islamic religion that came with the Ottomans should evaporate (at first in Albania and then in Kosova), until it will be replaced by Christianity or, to be more exact, Christian culture. Thus from one evil (the prohibition of religion in 1967) goodness will come. The Albanian nation will make a great historical correction that will accelerate its unity with its mother continent: Europe”
― Ismail Kadare, Mëngjeset në Kafe Rostand

“Motërzimi femëror i "Këngës së Urës së Qabesë"

Ka ca kohë që shtysa për diçka të tillë më vjen si detyrim, trokitje në ndërgjegjje, për të mos thënë në trajtë pengese (Pengesë e çuditshme që s'të lë të shkruash tjetër gjë, pa e shlyer detyrimin e hershëm.).
A janë borxh kombet e botës ndaj vajzave dhe grave të tyre? A është në detyrim të tillë kombi shqiptar, krijuesi i "Këngës së Urës së Qabesë"?
Ja motërzimi për vajzat e sotme shqiptare, ato që në heshtje dhe pikëllim durojnë atë që meshkujve u qëllon më rrallë.

Mbeta, moj vajza, kësaj ane
Në trotuare, n'Itali.
Në Western Union merrni dollarët
Se unë vetë nuk do vij.

Në pyette nëna, ç'fat më doli,
I thoni se një burrë kam marrë.
Im atë në pyettë, i tregoni
Se u martova me një varr.

Në pyettë shoku i shkollës, Bledi,
Nga klasa fqinje, "E treta B",
I thoni se një peng më mbeti,
Që nuk u putha dot me të.

Më pas vinte vazhdimi me krushqit apo korbat që shkojnë në dasmë a në varrim, e padurueshme zakonisht.

Në pyettë se ç'krushq i vanë
Policë belgë a italianë...”
― Ismail Kadare, Mëngjeset në Kafe Rostand