L'herbe rouge - roman / Les lurettes fourrées - nouvelles Quotes

“През прозореца се виждаха дългите следи от сълзите на здрача по черните бузи на облаците.”
― Boris Vian, L'herbe rouge - roman / Les lurettes fourrées - nouvelles

“onaltı dümen ve sürekli erdemlilik yılı. onaltı sıkıntılı yıl geride ne kaldı? yalıtılmış, ufak görüntüler. yeni kitapların kokuları, bir ekim resmini yaptığımız yapraklar, uygulamalı çalışmalarda kesilmiş kurbağanın formol kokulu iğrenç karnı, tatile çıkacakları için öğretmenlerin de insan olduklarının fark edildiği ve sınıfın daha tenha olduğu senenin son günleri. artık sebebini bilmediğimiz tüm o büyük korkular, sınav akşamları. düzenli bir alışkanlık. bununla sınırlıydı. artık biliyor musunuz bay brul, çocuklara onaltı yıl süren düzenli bir alışkanlığı dayatmak alçaklık? zaman bozuldu, bay brul. gerçek zaman, eşit saatlere bölünmüş ve mekanik değildir. gerçek zaman özneldir. içinde taşırsın. her sabah saat yedide kalkın. öğlen yemek yeyip, dokuzda yatın. asla kendinize ait bir geceniz olmaz. denizin alçalmayı bırakıp durduğu bir an, tekrar yükselmeden önce gecenin ve gündüzün birbirine karışıp eridiği ve nehirlerin okyanusla karşılaşmalarındakine benzeyen bir coşku seti oluşturduğu, dingin bir zamanın varolduğunu asla bilemezsiniz. onaltı yıl gecelerimi çaldılar, bay brul. beşinci sınıfta, altıncı sınıfa geçmemin tek ilerleyişim olması gerektiğine inandırdılar beni. son sınıfta bitirme sınavını vermem gerekiyordu. ardından bir diploma. evet bir amacım olduğunu sanıyordum bay brul. ama hiçbir şeyim yoktu. başlangıcı ve sonu olmayan koridorda, bir embesiller römorkunda, diğer embesilleri izleyerek ilerliyordum. hayatımızı diplomalarla geçiştiriyoruz. aynı zorlanmadan yutturmak için kapsüllerin içine acı tozlar konması gibi. görüyor musunuz bay brul, hayatın gerçek tadını sevebilirmişim bunu şimdi anlıyorum.”
― Boris Vian, L'herbe rouge - roman / Les lurettes fourrées - nouvelles

“¿Dónde estaban los recuerdos puros? En casi todos se funden impresiones de otras épocas que se les superponen y les confieren una realidad distinta. Los recuerdos no existen: es otra vida revivida con otra personalidad, y que en parte es consecuencia de esos mismos recuerdos. No se puede invertir el sentido del tiempo, a menos que se viva con los ojos cerrados y los oídos sordos.”
― Boris Vian, L'herbe rouge - roman / Les lurettes fourrées - nouvelles

“Quedarías tú, pero no se puede estar dentro de la piel de otro. Seríamos dos. Y tú eres completa. Tú entera ya eres demasiado; y como todo merece ser conservado, más vale que seas distinta a mí.”
― Boris Vian, L'herbe rouge - roman / Les lurettes fourrées - nouvelles

“Por la ventana se veían los largos regueros de lágrimas del crepúsculo en las negras mejillas de las nubes.”
― Boris Vian, L'herbe rouge - roman / Les lurettes fourrées - nouvelles

“Miraba las estrellas que se perseguían por el cielo, despidiendo grandes resplandores al alcanzarse. Tres de ellas, arriba, a la derecha, mimaban una danza oriental. De ven cuando volutas de noche las ocultaban.”
― Boris Vian, L'herbe rouge - roman / Les lurettes fourrées - nouvelles

“A un lado estaban los jugadores, sentados en butacas de cuero; al otro lado, gente de pie, hombres o mujeres según los gustos, desnudos y atados. Sandre y Berzingue llevaban ya sus cerbatanas de sangrita con sus iniciales grabadas, y Lazuli cogió dos de una bandeja, una para Wolf y otra para él, y una caja de agujas. Sandre se sentó, se llevó la cerbatana a la boca y sopló. Al otro extremo, frente a él, había una niña de quince o dieciséis años. La aguja se clavó en la carne de su pecho izquierdo, y se formó una gran gota de sangre que fue descendiendo a lo largo del cuerpo.”
― Boris Vian, L'herbe rouge - roman / Les lurettes fourrées - nouvelles

“Al pasar cogió un puñado de cerezas de un plato y Wolf se hizo a un lado para dejarla salir. Tocaban la noche con todo su cuerpo.”
― Boris Vian, L'herbe rouge - roman / Les lurettes fourrées - nouvelles

“—¿Tienes esperanzas? —preguntó Lazuli.
—Como no las tenía desde hacía muchísimo tiempo —dijo Wolf—. Pero no me inspira mucha confianza. Ocurrirá como las otras veces.
—¿Qué pasó las otras veces? —dijo Lazuli.
—Nada —respondió Wolf—. Una vez terminado, no quedaba nada. Sólo decepción. En fin....no se puede permanecer siempre a ras de suelo.”
― Boris Vian, L'herbe rouge - roman / Les lurettes fourrées - nouvelles