Stalowe róże Quotes

“Trwało to w nieskończoność. Monotonność odgłosów odcisnęła się w umyśle Mythlen, podobnie jak widok tej wielkiej fali agresji i wściekłości. To była walka prawdy z fałszem. Wolności z przekonaniami. Głupoty z rozsądkiem. To była walka jak każda inna, a jednak wyjątkowa w swej beznadziejności.”
― Maria Magdalena Syryńska, Stalowe róże

“Kilka lat temu, gdy jej matka żyła, rozprawiała wieczorami o tym jeziorze. Przyjaciele Mythlen zawsze, gdy ją odwiedzali, prosili rodzicielkę dziewczyny, by jeszcze raz opowiedziała historię nawiedzonych traktu, tawerny i wody, z której wyszedł przeklęty topielec. Topielec mężczyzny, który przeżył masakrę… zagładę sprowadzoną na młodych szlachciców. Ponoć ostał się jako jedyny i nie wytrzymawszy presji, postanowił się utopić, ale los wyciągnął go z odmętów. Od tej pory nie zaznał spokoju, a jego rozkładające się ciało miało nigdy nie spocząć w ziemi.”
― Maria Magdalena Syryńska, Stalowe róże

“Obserwowała powiewające nieznacznie liście, jakby były skrzydlatymi stworzeniami pragnącymi stąd uciec. Białe tarcze polnych kwiatów odbijały słabe poranne światło i wychylały się w stronę słońca. Tak… Takie były kwiaty – odwracały się od cienia problemów. Rywalizowały ze sobą o promienie, bo nie chciały się pogrążyć w ciemności.”
― Maria Magdalena Syryńska, Stalowe róże

“– Mythlen – szepnął, nim wyszła. Jej wzrok przeciął pokój pełen szklanych arcydzieł i spoczął na złotookim. Jedną dłoń trzymał na cegle odsłaniającej tajne przejście. Ociągał się. – Nigdy nie pozwól, żeby przygniotło cię poczucie winy, tak jak mnie. – Przygryzł na chwilę wargę. – Dałaś mi wszystko, czego szukałem całe życie. Dałaś mi wiarę w to, że niektóre róże nie mają cierni.
Że w tym różanym ogrodzie zwanym Dor Kva’arem istnieją jeszcze okazy bez kolców.
Chciał jeszcze coś dodać. Widziała to i była świadoma tego, co miał zamiar powiedzieć, ale ostatecznie się powstrzymał.
Zniknął w cieniu, a między nimi zawisły niewypowiedziane słowa pożegnania.”
― Maria Magdalena Syryńska, Stalowe róże

“Może ludzie uważają Cię za topielca, ale ja jestem teraz topielicą. Bez względu na to, czy się nas boją, w ich umysłach jesteśmy razem.
I tak pozostanie.”
― Maria Magdalena Syryńska, Stalowe róże