Him With His Foot in His Mouth and Other Stories Quotes

“A professor from UBC observed that he agreed with Alexander Pope about the ultimate unreality of evil. Seen from the highest point of metaphysics. To a rational mind, nothing bad ever really happens. He was talking high-minded balls. Twaddle! I thought. I said, 'Oh? Do you mean that every gas chamber has a silver lining?”
― Saul Bellow, Him With His Foot in His Mouth and Other Stories

“We were friends, somehow. But in the end, somehow, he intended to be a mortal enemy. All the while that he was making the gestures of a close and precious friend he was fattening my soul in a coop till it was ready for killing”
― Saul Bellow, Him With His Foot in His Mouth and Other Stories

“Zet and Lottie swam into New York City from the skies—that was how it felt in the Pacemaker, rushing along the Hudson at sunrise. First many blue twigs overhanging the water, than a rosy color, and then the heavy flashing of the river under the morning sun. They were in the dining car, their eyes were heavy. They were drained by a night of broken sleep in the day coach, and they were dazzled. They drank coffee from cups as heavy as soapstone, and poured from New York Central pewter. They were in the East, where everything was better, where objects were different. Here there was deeper meaning in the air.

After changing at Harmon to an electric locomotive, they began a more quick and eager ride. Trees, water, sky, and the sky raced off, floating, and there came bridges, structures, and at last the tunnel, where the air breaks gasped and the streamliner was checked. There were yellow bulbs in wire mesh, and subterranean air came through the vents. The doors opened, the passengers, pulling their clothing straight, flowed out and got their luggage, and Zet and Lottie, reaching Forty-second Street, refugees from arid and inhibited Chicago, from Emptyland, embraced at the curb and kissed each other repeatedly on the mouth. They had come to the World City, where all behavior was deeper and more resonant, where they could freely be themselves, as demonstrative as they liked. Intellect, art, the transcendent, needed no excuses here. Any cabdriver understood, Zet believed.”
― Saul Bellow, Him With His Foot in His Mouth and Other Stories

“there is a life to come – wait and see – and that in the life to come we will feel the pains that we inflicted on others. We will suffer all that we made them suffer, for after death all experience is reversed.”
― Saul Bellow, Him with His Foot in His Mouth

“I heard Mrs Pergamon say that she planned to write her memoirs. Then I asked – and Nietzsche might have described the question as springing from my inner Fatum – ‘Will you use a typewriter or an adding machine?”
― Saul Bellow, Him with His Foot in His Mouth

“I am a more disinterested Ginsberg admirer than Eddie is. Eddie, so to speak, comes to the table with a croupier’s rake. He works for the house. He skims from poetry.”
― Saul Bellow, Him With His Foot In His Mouth and Other Stories

“Ai kishte dëgjuar më parë avionët të bënin zhurmë të sforcuar po jo si kjo kërkëllitje e metalit rreth e rrotull tij, sikur perçinat po dilnin vendit si ca kopsa të jakave të modës së vjetër. Veç kësaj, krahët qenë shumë të hollë. Edhe në një ditë të qetë e blu, po t'i shihje ato të dridheshin do të thoshe: një çift fletësh hekuri, ja se ç'janë.
- Viktor, po anohemi gjithnjë e më tepër... S'kam parë kurrë kaq keq.
Asnjë koment. S'mund të mohohej ajo që dukej. Avioni hidhej poshtë e lart si një kartë bixhozi.
- Në qoftë se rrëzohemi...
- Do të jetë faji im. Unë të futa këtu.
Qe një çast fluturimi i rrafshtë, pa lëkundje. Viktori u habit që ritmi i zemrës së tij nuk qe rritur. As nuk e mbajti frymën dhe as nuk u djersit kur avioni nisi të bjerë përsëri.
- Ti sikur s'çan kokë dhe aq, - tha Katrina.
- Sigurisht që çaj.
- Dëgjo Viktor. Nëqoftë se vdekja është përpara çdo minute, nëqoftë se do të përfundojmë në ujë... Dua të të pyes të më thuash diçka.
- Mos e fillo këtë Katrinë.
- Është fare e thjeshtë. Dua thjesht ta thuash këtë...
- Lëri këto budallallëqe, Katrina. Në një kohë të tillë si kjo, të më pyet. E çfarë? Për dashurinë? - Zemërimi e bëri zërin e tij të ngjante përsëri me një flaut. Goja iu zmadhua dhe mustaqet gjithashtu iu zgjeruan. Ai qe gati të fliste edhe më ashpër.
Ajo e ndërpreu: - Mos u bëj kështu me mua tani, Viktor. Nëqoftë se ne do të biem, pse nuk do të doje ta thoje këtë?...
- E kape këtë rast për të më përdredhur krahun.
- Në se ne nuk e duam njëri-tjetrin, atëherë çfarë bëjmë ne? Pse ndodhemi këtu?
- U ndodhëm se ti je një grua dhe unë jam një burrë, ja pse ndodhemi këtu.
Ç'mendim të çuditshëm që kishte: ateistët pranojnë ritin absolut. Gruaja këmbëngul dhe burri që po vdes, tund kokën. Pse jo?
Pas pak, ata ndjenë ngritjen e kontrolluar të avionit. Ai kishte gjetur përsëri një shtresë të butë ajri dhe po fluturonte qetësisht. Ende në ankth, Katrina nisi të mendojë rreth atyre ç'i kishte shtënë në kokë fortuna.
- Tani jemi mirë, - tha Viktori.
Ajo ndjeu se ishte shumë më pak mirë se ç'kishte qenë ndonjëherë. O zot! Sa shumë humba, mendonte ajo.
Dera e kabinës u hap dhe piloti i dytë tha: - Jeni mirë? Ishte rrugë e keqe. Por për një minutë jemi mbi Çikagon e jugut. - Një lumë fjalësh, një kërkëllitje e pakuptueshme erdhi nga kulla e kontrollit në Miduej.
Viktori qe i qetë dhe dukej edhe me humor të mirë. Ç'vetëpërmbajtje kishte ai njeri! Dhe nuk t'i përmendte kundër teje, gjërat qesharake. E kishte shumë të mirë këtë gjë. Atje në spital, për shembull. Ai nuk mund të thoshte: "Të dua". Kjo do të qe shfajësim. Katrina vente e vinte nëpër fjalët e thënë nga ai e ajo, ndërsa avioni u afrua pranë tokës dhe u ul. I kishte mbetur mendja te të gjithë ato edhe kur i kaluan te helikopteri, nën fshikullimën e helikave. Vajzat e shërbimit aty, qenë të mësuara. Ato sikur thoshin: Mos u mërzit e dashur, dashuria do t'i zgjidhë problemet e tua. Bëje veten të meritueshme dhe do të dashurohesh.

fq.126-128”
― Saul Bellow, Him With His Foot in His Mouth and Other Stories