Elden Düşme Dünya Quotes

“Çünkü güzelliğin acayip tarafı, insanın onu sadece seyredebilmesidir. Bir tarafını alıp evine götüremez veya küçük bir parçasını özel bir yerde saklayamaz. İnsan güzelliğe hep bakar durur, fazlasını elde edemez.”
― Wilhelm Genazino, Elden Düşme Dünya

“Benim en şiddetli korkularımdan biri, aşkın gittikçe daha güçlü bir biçimde tedarik işlerine kaymasıydı; öyle ki sonunda geriye sadece tedarik kalıyor, aşk uçup gitmiş oluyordu.”
― Wilhelm Genazino, Elden Düşme Dünya

“Tatille bir alıp veremediğim yok, sadece tatilde beraber olmak zorunda olduğum insanlarla var.”
― Wilhelm Genazino, Elden Düşme Dünya

“İddialı olduğu işi sadece özel hayatında gerçekleştiren kişi bizde yok hükmündedir, dedi sonra. Bir yeteneği daima başka herkesin de görmesi gerekiyor, yoksa sayılmaz.”
― Wilhelm Genazino, Elden Düşme Dünya

“Hayat bir kere daha kendiliğinden mateme doğru gidiyordu. Gerçeklik ölürken beni kendi ardında kalan biri kılıyordu. Bu düşünce beni fazlasıyla hoyratça sarsıp salladıysa da hoşuma gitti. Yükselip gelen bir yastan kaçmak için herhangi bir şey yapmalıydım.”
― Wilhelm Genazino, Elden Düşme Dünya

“İnsanları bir çırpıda defterden sildiğim için suçluluk duyuyordum. Ben konuşmaya hazırdım, ama kimse gelip ifademi almıyordu. Dünyadan ölüm gibi uzaktım.”
― Wilhelm Genazino, Elden Düşme Dünya

“Kendi erotik hafıza kapasiteme bir övgü yolladım ve benim gibi insanların memnun (mutlu) olmalarının sebebinin, kafalarında gülünç ayrıntılarla uğraşarak tali konuları kendi asli konuları haline getirebilmeleri olduğunu düşündüm. Mutluluğun başlıca gerekliliklerinden biri, kendine uyan tali konuları bulmaktı. Daha bu düşünceyi bile mutluluk taşıyıcı, onun için de hayranlık verici bir şey saydım.”
― Wilhelm Genazino, Elden Düşme Dünya

“Külüstür, bozuk bir şey gibi caddeden aşağı yürüdüm. Yaralanmışlığımı gören yoktu.”
― Wilhelm Genazino, Elden Düşme Dünya

“Biraz sonra, evime girerken şöyle düşündüm. Ben artık burada oturmuyorum. Ev benim yokluğumda, bir çeşit, geçmiş hayatımın müzesi haline gelmişti.”
― Wilhelm Genazino, Elden Düşme Dünya

“Neden her şey yine bu kadar garip olmuştu? Bu yine sadece, gerçek hayatla doğru dürüst kaynaşmamışım demek olabilirdi. Denediğim kaynaşma bu sürecin bir noktasında takılıp kalmış ve geriye, şimdi yine öne çıkan bu acayiplik duygusunu bırakmıştı. Kendimi savunmasız hissettiğimden, içimde kimsenin bana yaranamayacağı şüphesi yerleşmekteydi, hatta ben bile yaranamazdım; hele ben hiç. İçimdeki bu uyumsuz seslerden artık huzursuz olmuyordum. En iyi idare ettiğim zamanlar, hayatın beni biraz kenara ittiğini hissettiğim zamanlardı. Beni kenara iten kimse yoktu, ama bütün etrafıma baktığımda şiddetle itici olduğunu hissettiğim çok insan vardı. Bu çelişkiyi anlamıyordum, ama keşfetmiş olmak bana iyi geliyordu.”
― Wilhelm Genazino, Elden Düşme Dünya

“Utandırılmış olduğum hissi içindeydim, ama nedenini bilmiyordum. Hiçbir insanın, diye düşündüm, iç durumunu gerçeğe uygun olarak ortaya koyma yeterliliği yoktur. Bu da yine akıllıca ama bir şekilde işe yaramaz bir şeydi. Yanılmıyorsam önümüzde sıkıcı bir durum bulunuyordu. Sırrına erilmez ayrıntılar hayatımızı bölüp duruyordu. Şu sıradan, gündelik yasımın bir zaman gelince hafif bir avanaklığa dönüşmesinden korkuyordum. Hayatın yalınkat haline özlem duymaya başlamıştım ki artık yoktu.”
― Wilhelm Genazino, Elden Düşme Dünya

“Onu hâlâ pek tanıyor değildim, ama yakında sevecektim. İnsanın kimi sevdiğinin galiba fark etmediği gerçeğinin karşıma çıkıvermesine katlanamadım.”
― Wilhelm Genazino, Elden Düşme Dünya

“Kendime içlerinde hangisinin daha yabancı durduğunu sordum. İkisi de, annem de babam da, duyarlılık fakiriydi. Belki bu duyarlılık fakirliği gerekliydi, başka türlü yaşayamazlardı. Duyarlılık fakiri ebeveynlerin nasıl olup da dünyaya aşırı duyarlı bir oğlan getirdikleri kafamda hâlâ bir bilmeceydi. Bunu galiba kendileri de anlamamıştı. Oysa ikisi de sadece dünyadan bihaber ve hepten safdil insanlardı.”
― Wilhelm Genazino, Elden Düşme Dünya

“Yaz mevsiminin zor katlanılır tarafı, şehri dönüştüren bir şeyin olmamasıydı. Kışın tek bir kar yağışı yetiyor, şehir başka bir şehir oluyordu. Yazın, yarı boş sokaklarda koşuşan karatavuklar vardı, hepsi bu. Ben kendim, göze çarpan bir hayat tarzı bulmak konusunda maalesef yetenekli değildim; üstelik hayatın kayda değer yeni olgular getirmez olduğu bir yaşa varmıştım. Güzel resimlere bakmak yoluyla başka biri olmaya çalışmıştım ama olamamıştım.”
― Wilhelm Genazino, Elden Düşme Dünya

“Evim şimdi gözüme baştan başa donakalmışlığın, yerinde saymanın hüküm sürdüğü bir yer gibi görünüyordu.”
― Wilhelm Genazino, Elden Düşme Dünya

“Kendi hayatımın yasını hissetmek için yabancı bir cenazeyi kullanmak benim için tipik bir şeydi. Sahici olan başka bir tarafa kaydırmak, hayatımı boydan boya kateden, belirgin bir çizgi olagelmişti. Ne halde olduğunu asla dile getiremezsin, hep tesadüflerin yardımına ihtiyacın vardır.”
― Wilhelm Genazino, Elden Düşme Dünya

“Ben kendim, normal hayat dedikleri şeye karşı pek kusurlu bir yetenek sahibiydim.”
― Wilhelm Genazino, Elden Düşme Dünya

“Harap olmuş, ama zavallı halleri artık çoktan beri içime dokunmayan yeşil alanların yanından geçiyordum. Aslında katlanılmaz bulduğum birçok insan ve nesneyle gayet genel bir çerçevede, mutabakat içinde birlikte yaşıyor olmam beni şaşırtıyordu. Şu an için, birey olma durumuna varmış biri mi, yoksa hâlâ dilediğim üzere, hâlâ olmakta olan biri mi olduğumu bilemiyordum.”
― Wilhelm Genazino, Elden Düşme Dünya