Bita’s Reviews > خاطرات خانه مردگان > Status Update

اما كسانيكه دستم را رفيقانه فشردند تعدادشان زياد نبود، ديگران مى فهميدند كه من همين لحظه مرد ديگرى خواهم شد، آنان مى دانستند كه من در شهر آشنايانى دارم و هم اكنون نزد "مسيو" ها بازميگردم و مانند يكى از آنان پهلويشان جا ميگيرم. آنان تمام اين چيزها را ميفهميدند و با آنكه دست دادنشان خصوصى و صميمانه بود، احساس ميكردم نه با يكى از خودشان، بلكه با يك "مسيو" خداحافظى ميكنند.

اما ضربه ى نخستين، چه بدو پولى داده و چه نداده باشند، از ديگر ضربات شديدتر است و آن را با تمام قوا فرود مياورد. آيا ميخواهد ناگهان قربانى را براى ضربات بعدى آماده كند؟.... آيا فقط ازين لحاظ چنين رفتارى ميكند كه از آغاز كار بدو بفهماند با چه كسى سروكار دارد؟ در هر حال، پيش از شروع مجازات، دژخيم خود را تهييج شده احساس ميكند، وى از نيرو و عمل خود آگاه ست، بازيگريست كه در تماشاچيان در آن واحد تحسين و وحشت بوجود مياورد.

زندانى براى تهيه ى پول حرص و ولعى دارد كه تا حد تشنج و تاريك شدن ديده ى عقلش پيش ميرود. اگر وى در هنگام خوشگذرانى و تفريح مثل پوشالى كه از دهانه ى رنده در ميايد، پول به اين طرف و آن طرف ميپاشد، اين كار براى بدست آوردن چيزى ست كه از پول نيز پربهاترست.چه چيزى براى وى گرانبهاتر از پول است؟ آزادى، يا دست كم فكر آزادى از دست رفته و زندانيان بسيار خيالباف و رويايى هستند.

هرگز يك فرد عادى، محكومين به اعمال شاقه را از هيچ جهت سرزنش نميكند، هر قدر هم كه جنايت وى وحشت آور باشد مردم به علت مجازاتي كه تحمل ميكند و به علت بدبختى اش او را مى بخشايند، بى جهت نيست كه ملت ما، جنايت را "بدبختى" و و جانى را "بدبخت" مى نامند.

براى كسيكه از آزادى محروم شده، بهاى پول ده برابر مى شود.

هرگز نتوانسته بودم اين شكنجه ى وحشتناك را تصور كنم كه انسان در عرض ده سال زندانى شدن، نميتواند حتى يك دقيقه نيز تنها بماند.