Maedeh’s Reviews > مجموعه اشعار محمدعلی بهمنی > Status Update

دلم برای خودم تنگ می شود آری / همیشه بی خبر از حال خویشتن بودم
نشد جواب بگیرم سلام هایم را / هر آنچه شیفته تر از پی شدن بودم
چگونه شرح دهم عمق خستگی ها را؟ / اشاره ای كنم انگار كوهكن بودم

می‌پرسد از من کیستی؟ می‌گویمش اما نمی‌داند/این چهره‌ گمگشته در آیینه، خود این را نمی‌داند
می‌کاودم می‌گویمش چیزی از این ویران نخواهی یافت/این در غبار خویشتن چیزی از این دنیا نمی‌داند
می‌گویمش گمگشته‌ای هستم که در این دور بی مقصد/کاری به جز شب کردن امروز یا فردا نمی‌داند
می‌گویمش آنقدر تنهایم که بی‌تردید می‌دانم/حال مرا جز شاعری مانند من تنها نمی‌داند

از زندگی از این همه تکرار خسته‌ام / از های و هوی کوچه و بازار خسته‌ام
دلگیرم از ستاره و از ماه و آسمان / از هر چه و هر که و هر کار خسته‌ام
دل خسته سوی خانه تن خسته می‌کشم / وایا از این حصار دل‌آزار خسته‌ام
بیزارم از خموشی تقویم روی میز / از دنگ دنگ ساعت دیوار خسته‌ام
از او که گفت یار تو هستم ولی نبود / از خود که زخم خورده‌ام از یار خسته‌ام
با خویش در ستیزم و از دوست در گریز / از حال من مپرس که بسیار خسته‌ام