MaSuMeH’s Reviews > با کاروان حله > Status Update

مولانا جلال الدین_3
مولوی نه فیلسوف است نه شاعر.هم فلسفی را تحقیر می کند و هم بر فلسفه می تازد.چنانکه قافیه اندیشی را عبث می شمارد و از دست مفتعلن مفتعلن نیز شکایت می کند.با این همه شور عشق او را هم فلسفی کرده است هم شاعر. شعر می گوید و در آن نه همان هیجان های روحانی خویش بلکه اندیشه های فلسفی خود را نیز بیان می کند.

مولانا جلال الدین_2
در غزل وی آهنگ و نوای خاصی هست. خوب پیداست که گوینده قصد شاعری ندارد. نه سعدی است که سحر کلام خود را درک کند و به آن بنازد، و نه حافظ است که شعر خود را دایم زیب و پیرایه بدهد.حالی دارد که هم خود را فراموش می کند و هم شعر خود را. بدون آنکه بخواهد، اندیشه اش از پرده ی خیال بیرون می ترواد و رنگ شعر و غزل می گیرد. خود او در میان نیست که پایبند ادیبی بماند.

مولانا جلال الدین_1
در حقیقت از صحبت این درویش شوریده بی سامان (شمس ) چنان انقلابی در مولوی پدید آمد که درس و وعظ را کناری نهاد و به ترک مسند تدریس و فتوا گفت. ساعتها و روزها با شمس خلوت کرد و به جای نماز و روزه و عظ به سماع و رقص و وجد می پرداخت و بدین گونه از شیخ و شیخ زاده قونیه جز درویشی شوریده و بی آرام نماند.

حکیم عمر خیام_1
پیام او پیام حکیم سرخورده یی است که همه چیز را دیده و همه چیز را شناخته و آزموده است و با این همه جز نومیدی و بی سرانجامی و جز شک و تردید هیچ نیافته است. پیام خردمندی است که نه فلسفه و ریاضی درد جانکاه نومیدیش را درمان کرده است و نه ایمان و عرفان او را امیدوار و خوش بین و مطمئن ساخته است.

خوبی این کتاب اینه که از هر جا دلم خواست می خونمش
:)
عبدالرحمن جامی___شاعری او یک نیاز درونی و یک حاجت روحانی نبود،نوعی تفنن و تمرین طالب علمانه بود.محرک وی درد و شوری نبود که با طوفان و جهش الهام و هیجان بیرون بریزد و به شعر تبدیل شود فکر طبع آزمایی و قدرت نمایی ملایی بود که در قلمرو شعر نیز ،مثل قلمرو علم،نمی خواست هیچ کس را از خود بالاتر ببیند.