Apokripos’s Reviews > Sandaang Damit: 16 na Maikling Kuwento > Status Update

Sabi ko, "Lola, kung ako ang nasa kalagayan ninyo, kakalimutan ko na langang nakalipas."

Sagot ni Lola Victoria, "May mga gunitang hindi kayang burahin ng panahon, ineng."

Soplak si Minda. Hahaha!

Ang lahat ay tanging sa gunita na lamang mapagbabalikan.

Nasasabik na ako sa bukid, sa parang, sa kakahuyan ng aming kamusmusan. Sa lunsod, ang mga puno'y mga gusali na mga tao ang namumugad. Hindi pipit at maya kundi mga ibong bakal ang lumilipad. Wala kahit isang tuyot na damo, at semento ma'y hindi madarama ng iyong mga paa. Paliligo sa sapa'y naging paglulunoy na lamang sa baha.

Hindi sapat ang diploma o kahit ang talino upang ang sinuman ay makaahon sa lugar na ito. At sa kahirapan." ~ Olga

Noong gabing iyo'y isinagawa ko ang unang hakbang pababa sa aking pedestal. Aniko, susulatin ko ang tungkol sa aming pook. Kapag ako'y hindi na talagang isang banyaga.

Ang isang obra'y pinamumuhunan ng dugo at luha—bawat likhang sining ay isang madugong karanasan para sa manlilikha.

"Kailangan ngayon ang pagkilos, di lamang ng iisa kundi ng lahat ng mahihirap at inaalipin at niloloko. Kalagin ang tanikala ng pagkaalipin. Kunin ang sadyang kanila na ninakaw ng mapanghuthot at mapaniil na naghaharing-uri."

"Dapat alisin ang ganitong kaisipan, buwagin ang mga 'akin-akin' at 'kanya-kanya'. Ipailalim ang mga pansarili sa panlahatang kapakanan. Mula indibidwalismo ay kolektibismo."

Pinaniniwalaan ko ang sarili ko! Bawat tao'y isang munting bathala, isang manlilikha!