mim T’s Reviews > بیابان تاتارها > Status Update

گل جوانی‌اش رو به پژمردگی می‌رفت، اما چشمه‌ی شباب را خشک ناشدنی می‌پنداشت. دریغا که از تیزپیمایی زمان هیچ نمی‌دانست. حتی اگر جوانی‌اش همچون خدایان صدها و صدها سال می‌پایید، سهمش از آن به همین ناچیزی می‌بود. اما او انسان بود و عمری کوتاه و معمولی داشت که هیچ نبود جز شهابی پرشتاب و بی‌دوام.نعمتی ناچیز که با تنگ چشمی به او داده شده بود و آدمی می‌توانست سال‌هایش را با انگشتان دست بشمرد و هنوز به دست نیامده از دست می‌رفت

دیروز و امروزش یکسان بود و او دیگر نمی‌توانست آن‌ها را از هم بازشناسد. دو رویداد که سه روز یا بیست روز از آن‌ها گذشته بود به یک اندازه در نظرش کهنه می‌نمودند. بدین سان عمر گذران بود و زمان گریزان و او از این گریز بی‌خبر.

چه بسا همین حالا به مقصد رسیده باشی. این درخت‌ها، این مرغزارها و این خانه‌ی سفید همان‌هایی نیستند که می‌جستی؟ چند لحظه‌ای می‌پنداری چنین است و عزم ایستادن می‌کنی. بعد می‌شنوی که دورترک بهتر از این‌ها انتظارت را می‌کشد و باز به راه می‌افتی، بی‌تشویش!