Kowsar Bagheri’s Reviews > غم‌های بزرگ ما > Status Update

جهان
به دو چیز زنده است
اولی شاعر
و دومی شاعر
و شما
هر دو را کشته‌اید
اول: خسرو گلسرخی را
دوم: خسرو گلسرخی را

رجوع خواهم کرد
به قلب آتش و شعله، به آفتاب تمام
به سوختن
-نه ایستادن و در حاشیه
میان سایه لمیدن-
به قلب جبهه، به میدان، به نیزه و شمشیر
به قلب شعله و آتش رجوع خواهم کرد
تنور داغ عمیقی که روح من باشد
دهان خویش گشاده‌ست در برابر من
رجوع خواهم کرد
به سنگ‌های تنور
به آفتاب که از عمق می‌کند دعوت
به آسمان که از آن باژگونه می‌بارد،
ستاره‌هایی از اخگران توفانی
به عمق خویش، در آن آفتاب تنهایی
رجوع خواهم کرد

ما در کدام سوی زمین بودیم
تا در کنار مرگ تو می‌مردیم
وقتی تو در کنار خیابان،
مُردی
وقتی که روی صفحۀ بیمار آفتاب،
ساعت چهاربار نواخت
و چهرۀ شگفت سکوتی همیشه را
اعلام کرد؟

و دسته دسته
مادرها
می‌آمدند با رمۀ کودکانشان
آنگاه،
دستی ظریف روی مسلسل می‌رفت
از راه‌های آمده
مادرها
سوی سیاهی ساری
برمی‌گشتند
از روی جامه‌های پلاسیده
خونابۀ شتک‌زده را
می‌شستند
روی درخت‌های جوان «زنده‌باد مرگ» را می‌کندند
زیرا،
تاریخ
انحطاط عظیمش را
آغاز کرده بود