cinnamon.squirrel’s Reviews > Pasjonatki. O dziewczynach w spektrum autyzmu > Status Update

➡ Chciałam być przygotowana na taką ewentualność: gdybym żyła na ulicy, gdybym musiała ugotować coś bez prądu i gazu, wytrzymać bez jedzenia jak najwięcej czasu, gdyby była wojna albo gdybym była uwięziona. Chciałam być pewna, że sobie poradzę."

"Stawiałam sobie wyzwania i lubiłam je wygrywać, na przykład wyzwanie, żeby w sierpniu całkowicie zrezygnować z kupowania jedzenia. Byłam dumna z tego, że mam taką szlachetną i dojrzałą grę, ale był w tym też strach, że kiedyś być może konkurs na oszczędzanie stanie się koniecznością mojego życia. ➡

"Podobno trzeba mieć pracę – z tym mogę się zgodzić, praca się przydaje. Poza pieniędzmi zapewnia zdrowy rytm, poczucie, że jestem potrzebna, ceniona i ważna. Ale tak samo ważne jak praca, a może jeszcze ważniejsze, jest robienie sobie w niej przerw i dbanie o to, żeby nie wziąć na siebie za dużo. Odkrycie tego, że praca nie jest i nie może być wszystkim, co mam, zajęło mi wiele lat."

"Chciałam być pożyteczna. W najgorszych momentach chciałam też umrzeć. "

"Wydawało mi się, że jeśli spróbuję wszystkiego, to w końcu znajdę dla siebie idealne miejsce i w końcu będę bezpieczna. Zdobywałam doświadczenia – myślałam, że doświadczenia są ważne – i że na pewno każde doświadczenie kiedyś mi się przyda, im więcej, tym lepiej."

"Żałuję czasu, w którym zamiast pisać, robiłam inne rzeczy i żałuję, że tak późno uwierzyłam w to, że mogę robić to, co chcę i że to wystarczy."

Pisanie to jednak jedyna rzecz, jaka mnie nie nudzi. To jedyna rzecz, do jakiej mam pełne przekonanie i poczucie, że chcę się tym zajmować. Mam nadzieję, że to coś znaczy. Być może jest to dobry trop w szukaniu dla siebie pracy – uwzględnianie w tym procesie pasji i tego, co rzeczywiście chciałoby się robić.

"Bardzo to lubię, kiedy mogę przybić z kimś piątkę i powiedzieć: „ja też tak mam”. To jedyna wzmacniająca rzecz, o jakiej słyszałam. Wszystkie inne sposoby oraz zapewnianie, że „jakoś się ułoży” i że „jesteśmy najlepsi, damy radę” wyłącznie mnie przygnębiają. Nie chcę dawać sobie rady. Chcę być akceptowana z całą moją beznadziejnością, chorą myślą, małą ranką oraz odciskiem na palcu od trzymania zbyt mocno długopisu"

"Czuję się też jak najgorszy człowiek na świecie, kiedy myślę o tym, że mam to, czego chcę, a i tak nie czuję się szczęśliwa. Codziennie się boję, że z czymś sobie nie poradzę, chociaż sobie radzę, ale i tak się boję."

"Kiedyś myślałam, że zbieranie doświadczeń zbuduje we mnie siłę. Jednak okazało się to nieprawdą. Zbierając te doświadczenia, beznadziejnie się umęczyłam."