Ayshan’s Reviews > استخوان‌های دوست‌داشتنی > Status Update

یکی از کار هایی که موقع ناراحتی عصبانیت یا حتی خوشحالی انجام می‌دم، خوندن و نوشتنه. این روزا بیشتر از هر زمانی توی یه سال گذشته نوشتم و موقع نوشتن راجع‌به اتفاقات اخیر و آزادی و وطن و بقیه چیز ها به این فکر می‌کردم که ممکنه یه روزی یه نفری دفتر منو پیدا کنه و بخونه و با وجود اینکه اون زمان من زنده نیستم ولی با نوشته‌هام با من تو این دوره زمانی زندگی کنه و روث تو این کتاب بیشتر از هر شخصیتی منو وادار به نوشتن می‌‌کنه.

_وقتی کار مرده‌ها با زنده‌ها تمام شد، زنده‌ها می‌توانند سراغ چیزهای دیگر بروند.
پرسیدم:
_مرده‌ها چه‌طور؟ ما کجا می‌رویم؟
به من جواب نداد.