Sahar’s Reviews > دریای جان > Status Update

یکی از وادی ها که در رفتن به سوی سیمرغ باید طی شود "وادی حیرت"است .کسی که به این وادی برسد از خود و کاینات بیخود می گردد . او نمی داند که هست یا نیست ؛در میان است یا کناره :عیان است یا نهان ،فانی است یا باقی یا هر دو ،من است یا تو ؛ او هیچ نمی داند و نمی داند که هیچ نمی داند . عاشق است اما نمی داند به که ،و نمی داند که مسلمان است یا کافر : "لیک از عشقم تدارم آگهی هم دلی پر عشق دارم هم تهی"

ابزار و وسایل معرفت انسان کافی نیست . این ابزار و وسایل انسانها را به نتیجه واحدی نمی رساند . هر کس حقیقت را به گونه دیگر می بیند . از میان صدها هزار تن فقط یک تن میتواند به اسرار الهی پی ببرد . اما وصول به چنین معرفتی باید کوششهای خستگی ناپذیری به کار برد .

نفس انسان با زمانها و موقعیت های مختلف برخوردهای متفاوت دارد و نتیجه این برخوردها در جملات اعتقادی ظاهر می شود ،که از لحاظ منطقی با تفکر عقلانی محض در ظاهر ناسارگار است . این ناسازگاری سرانجام به این قضیه منتهی می شود که نباید از سبب و انگیزه خدا سوال کرد . بدین گونه است که خداوند یکی را بی سببی به ذل کفر و دیگری را بی سببی به عز ایمان محکوم می کند .

سالک خود را به دریای جان زد و دریافت که او خود اشیا و اصل همه اشیا بوده است . چون این معنی را دریافت ،جان را مخاطب قرلر داد و گفت :اگر تو اصل همه اشیا هستی چرا گذاشتی من بیهوده دور جهان بگردم ؟جان در پاسخ گفت : گفت تا قدرم بدانی اندکی زانکه چون گنجی به دست آرد کسی گر دهد آن گنج دستش رایگان ذره ای هرگز نداند قدر آن