Mahdi’s Reviews > دیوان غزلیات حافظ > Status Update

گر جان بدهد سنگ سیه، لعل نگردد
با طینت اصلی چه کند؟ بد گوهر افتاد

عشوه می‌داد که از کوی ارادت نروم
دیدی آخر که چنین عشوه خریدیم و برفت؟

(البته تو نسخه‌ی قزوینی-غنی که وارد گودریدز کردم این بیت جور دیگه‌ای ضبط شده، اما چون به موازات اون نسخه‌های خانلری و سایه هم می‌خونم، به نظرم این بیت که تو این دو نسخه اومده بود صحیح‌تره)

دیدی که یار جز سر جور و ستم نداشت؟
بشکست عهد وز غم ما هیچ غم نداشت

یا رب مگیرش، ار چه دل چون کبوترم
افگند و کشت و عزت صید حرم نداشت

مباش در پی آزار و هر چه خواهی کن
که در شریعت ما غیر از این گناهی نیست

یا رب این شمع دل‌افروز ز کاشانه‌ی کیست؟
جان ما سوخت بپرسید که جانانه‌ی کیست؟

حالیا خانه برانداز دل و دین من‌است
تا در آغوش که می‌خسبد و هم‌خانه‌ی کیست؟

بیار باده که رنگین کنیم جامه‌ی زرق
که مست جام غروریم و نام هوشیاریست

میل من سوی وصال و قصد او سوی فراق
ترک کام خود گرفتم تا برآید کام دوست

ز گریه مردم چشمم نشسته در خون است
ببین که در طلبت حال مردمان چون است
------
ز بیخودی طلب یار می‌کند حافظ
چو مفلسی که طلبکار گنج قارون است

می‌خواره و سرگشته و رندیم و نظرباز
و آنکس که چو ما نیست در این شهر کدام‌ است؟

عاشقی را که چنین باده‌ی شبگیر دهند
کافر عشق بُوَد گر نشود باده پرست