Katayoon’s Reviews > اتاق لودویگ > Status Update

چه حسرتی است این‌که دیگر مجبور نباشی صدای خودت را بشنوی و بتوانی در برابر فکر و خیال‌های خودت پنبه در گوش‌هایت بگذاری، یک بار بیدار شوی، یک روز بیدار شوی و دیگر مُرده نباشی، فقط همین.

همه‌ی آدم‌ها دیر یا زود تولیدمثل می‌کنند، بی‌رحمانه، بی‌ملاحظه، تولیدمثل می‌کنند و خودشان را بازتولید. می‌گویند خودمان را تکرار کنیم، انگار همان یکی کافی نیست. با تکرار خودشان هم در واقع از خودشان و از همدیگر فرار می‌کنند، اما نه گریزی دارند و نه گزیری.

ما در کسان دیگر دنبال ماوا و پناهگاه برای خودمان می‌گردیم، جست‌و‌جو می‌کنیم و پیدا نمی‌کنیم، از جست‌و‌جو دست برنمی‌داریم و از این آدم می‌رویم سراغ یکی دیگر و می‌گردیم و پیدایش نمی‌کنیم، همیشه یکی هست که فکر می‌کنیم خودش است، این دفعه و الان دیگر خودش است، پیدایش کردم، همین و الان، ولی باز پیدایش نکرده‌ایم، چون پناهگاه ما آدم‌ها پیداشدنی نیست، نه در کسی دیگر و نه در خود ما، چون اصلا وجود ندارد!

می‌روی بین آدم‌ها، بالاجبار، و به فنا می‌روی. بی آدم‌ها روزگارت سر نمی‌شود و آخرش از دست همین آدم‌ها روزگارت به سر می‌رسد، همیشه.