Amirhossein’s Reviews > توپ‌های ماه اوت > Status Update

دست نیچه که به آن‌ها می‌گفت ابرمردان ورای بازدارنده‌های عادی‌اند، دست ترایچکه که افزایش قدرت را عالی‌ترین وظیفه‌ی اخلاقی کشور قرار داد، دست تمام مردم آلمان که حکمرانِ زمینیِ خویش را «اعظم‌العظمی» و فراتر از تمام والایان می‌خواندند.... بلکه خودپسندیِ انباشته شده‌ای بود که مانند شیر مادر به کام مردم آلمان می‌ریخت و ملّتی آفرید که از «توهم مستأصلانه‌ی اراده‌ای که خود را مطلق می‌داند» تغذیه می‌کرد.

یونانیان اعتقاد داشتند منشِ فردْ سرنوشت اوست. صد سال فلسفه‌ی آلمان صرف گرفتن تصمیمی شد که تخم خودویرانگری در آن نهفته بود و انتظار زمان مناسب می‌کشید تا بروید. صدا از آنِ شلیفِن، امّا دستْ دستِ فیشته بود که مردم آلمان را برگزیدگان مشیت الهی می‌دید تا مکان والا را در تاریخ عالَم اشغال کنند، دست هگل که آنان را رهبران جهان به سوی تقدیر باشکوه (kultur) فرهنگِ جبری می‌دید...

«... ملّتی که از کار جنگ هم سررشته ندارد و معتاد به دخالت منجی از خارجه است، به امید گشایشی در کار فروبسته‌ی خویش، از ایجاد جبهه‌ای جدید در سرزمینش استقبال می‌کند.»


دهه‌ی نود قرن سیزدهم هجری شمسی کم از دهه‌ی نود قرن چهاردهم هجری شمسی ندارد. تنها چیزی که به چشمم می‌آید و شاید منظور قائد هم در آوردن این خطوط در یادداشت مترجم باشد درجا زدن است.