Majid’s Reviews > منطق الطیر > Status Update

یکی از قانونمندی‌های تاریخ فرهنگ و ادبیات ما است که همیشه با فاصله‌ی یکی دو نسل، افراد به ضرب‌المثل و نمونه‌ی اعلا در کار خود درمی‌آیند...به این معنی که معاصران در نظر معاصران، همیشه، مردمی «بد» و بی‌بهره از کمال‌اند و خوبی، هرچه هست، متعلق به آن دور دورهاست. قشیری، بوسعید را نادیده می‌گیرد و دو نسل بعد، بوسعید مظهر روحانیتِ عرفانی می‌شود!!ا

در راهِ تو هرکه راهبر شد
هرلحظه، به طبع، خاک‌تر شد
هر خاک که ذره‌ی قدم گشت
در عالمِ عشق تاجِ سر شد
تا تو نشوی چو ذره ناچیز
نتوانی از این قفس بدر شد
هر کو به وجود ذره آمد
فارغ ز وجودِ خیر و شر شد
در هستی خود چو ذره گم گشت
ذاتی که ز عشق معتبر شد
ذره ز که پرسد و چه پرسد
زیرا که ز خویش بی‌خبر شد

از خلال منظومه مصباح الارواح از سروده‌های شمس‌الدین محمدبن طغان کرمانی؛
ای جانِ جانِ جان‌ها،جان را به لطف جان ده
آنی که آنِ آنی،دل را به رحمت آن ده
تن شد گران ز مهرت،دیرش ز غم سبک کن
دل شد سبک ز عشقت،زودش میِ گران ده
بفکن ز خان و مانم،برکش ز این آنم
بگسل ز عقل و جانم،از هستیم کران ده
دردِ دلم فزون کُن،جانم ز عشق خون کُن
از جنتم برون کن،در قربتم امان ده
ما را ز فر مستی،ز شرک و هستی
وندر جهانِ پستی،توحیدِ خود عیان ده

شعر عطار نماینده یکی از مراحل تکامل شعر عرفانی ایران است. وقتی از دور به این دریا می‌نگریم، سه موج عمومی، سه خیزاب بلند در آن دیده می‌شود: قله یکی از این خیزاب‌ها «سنایی» است و قله دومین خیزاب «عطار» است و سومین کوهموج و قله، که بلندترین آنهاست، «جلال‌الدین مولوی» است. بعد از او هرچه هست موج‌ها و موجک‌ها است...از چشم‌اندازی دیگر اگر بنگرید، هیچکدام از این سه تن نمی‌تواند جایگزین آن دو دیگر شود