°~°Alkaz°~°’s Reviews > Matylda > Status Update

"(...) jestem napiętnowaną istotą, wyrzutkiem wartym jedynie śmierci."

"Odwracasz się; zanim mi odmówisz, zastanów się (...), jak słodko byłoby zrzucić z siebie ciężar łez i niedoli (...). Nawet teraz, gdybyśmy mieli odwagę, moglibyśmy być wolni. (...) Czy zwlekasz? Czy jesteś tchórzem? (...) Powiadam ci, że nie jesteśmy już nędznymi śmiertelnikami; wkrótce staniemy się bogami, duchami, co są wolne i szczęśliwe jak bogowie."

"Oczekiwania, nadzieje i uczucia nazbyt mnie przytłaczały. (...) Jestem, myślałam, tragedią; postacią, którą on przychodzi oglądać, jak gra (...). Jestem dla niego farsą i sztuką, gdy tymczasem dla mnie to wszystko jest ponurą rzeczywistością: on bierze cały zysk, a ja dźwigam cały ciężar."

"Była najjaśniejszą wizją, jaka kiedykolwiek objawiła się na ziemi: w jej szczerym obliczu, w jej głosie i wkażdym ruchu jej wdzięcznej postaci było coś, co obezwładniało mnie, jakby była niebiańską istotą (...). Smutek uciekał przed nią; a jej uśmiech zdawał się niczym światło rozświetlać wszelką ciemność. Widziałem, jak ten uśmiech znika na zawsze. (...) zniknął, a wtedy nadszedł dla mnie kres wszelkiej nadziei."

co....

"Zdobędę go dla siebie; nie wyprze się przede mną swego żalu, a kiedy poznam jego sekret, wleje w jego duszę balsam i znów będę się cieszyć rozkoszą oglądania jego uśmiechu, znów ujrzę, jak jego oczy błyszczą, jeśli nie radością, to przynajmniej łagodną miłością i wdzięcznością. Tak uczynię, powiedziałam sobie. Połowę osiągnęłam: poznałam jego sekret i oboje byliśmy zgubieni na zawsze."

"(...) gdyby mi odmówiono, pozwolono mi umrzeć i zwiędnąć na zawsze pod okrutnym podmuchem, który mnie owiał,
bo cóż mam robić,
Jak kwiat w rozkładzie, co wciąż więdnie
Pod jego gorzkim słowem, kiedy ciepło
Dałoby nieszczęsnemu sercu życie?"

"Mimo wszystko nie będę się spieszyć; wolałabym zatrzymać się na zawsze na wspomnieniach tych szczęśliwszych tygodni; chciałabym powtórzyć każde słowo, wszak zapamiętałam ich tak wiele, opisać każdy urok elfiej siedziby. Ale nie, moja opowieść nie może się zatrzymać; musi biec tak szybko, jak mój los - mogę jedynie opisać w krótkich, mocnych zdaniach gwałtowne i nieodwracalne przejście od szczęścia do rozpaczy."

"Śmierć jest tak straszna dla żyjących; łańcuch przyzwyczajenia jest tak silny, nawet gdy nie spaja go uczucie, że serce musi cierpieć, gdy pęka."

"W tamtym czasie życie było olśniewające; zaczynałam uczyć się nadziei, a cóż bardziej przynosi sercu bardziej gorzką rozpacz niż zniweczona nadzieja?"