Casper’s Reviews > Białe noce > Status Update

'Kto nie przeżył takiego poranka, który boleśnie obnażył naiwność planów snutych nocą?'

"Noce moje zakończyły się porankiem."

"Niech pani mnie posłucha, droga przyjaciółko— jestem naturalnie człowiekiem prostym; biednym, nic nie znaczącym, ale nie o to chodzi, tylko ja bym panią tak kochał, tak kochał, że gdyby pani nawet jeszcze kochała i nie przestała kochać tego, którego nie znam, zauważyłaby pani jednak, że moja miłość jakoś pani ciąży."

"dlatego że panią odepchnięto, dlatego że podeptano pani miłość, poczułem, że w moim sercu jest tyle miłości do pani, panno Nastusiu, tyle miłości!... I zrobiło mi się tak gorzko, że nie mogę pani pomóc tą miłością... że serce mi wezbrało tym uczuciem, i ja, ja nie mogłem milczeć, musiałem mówić, panno Nastusiu, musiałem mówić."

“— Z początku było po prostu, panno Nastusiu, a teraz, a teraz!... Jestem teraz w takim samym położeniu jak pani, kiedy przyszła pani do niego z węzełkiem. W gorszym niż pani położeniu, panno Nastusiu, bo on wtedy nikogo nie kochał, a pani kocha."

“— Przecież my odtąd zawsze będziemy razem, prawda?
O Nastusiu, Nastusiu! gdybyś ty wiedziała, jak bardzo jestem teraz samotny!"

“Wie pani, że lubię teraz przypominać sobie i odwiedzać w określonym czasie te miejsca, gdzie byłem kiedyś po swojemu szczęśliwy, lubię budować swą rzeczywistość na wzór tego, co bezpowrotnie minęło — i często włóczę się jak cień bez potrzeby i bez celu, ponuro i smutno po petersburskich zaułkach i ulicach."

"I nadaremnie marzyciel grzebie jak w popiele w swych dawnych marzeniach, szukając choćby najmniejszej iskierki, żeby ją rozdmuchać, żeby rozpalonym na nowo ogniem ogrzać oziębłe serce, wskrzesić w nim znów to wszystko, co było dawniej takie miłe, co wzruszało duszę, co rozgrzewało krew, co wyciskało łzy z oczu i tak rozkosznie oszukiwało!"