Sepehr Omidvaar’s Reviews > بر قله‌های ناامیدی > Status Update

من تنها کسی‌ام که بی‌امید زندگی می‌کنم، قله قهرمانی و تناقض. نهایت جنون! باید شور آشفته و افسارگریخته‌ام را به فراموشی هدایت کنم و بگریزم از روح و آگاهی. من هم امیدی دارم: امید به فراموشی مطلق. اما این امید است یا ناامیدی؟ آیا این انکار تمام امیدهای آینده نیست؟ نمی‌خواهم بدانم، حتی نمی‌خواهم بدانم که نمی‌دانم. این همه مسئله و استدلال به چه کار می‌آید؟ چرا آگاهی به مرگ؟ این همه اندیشیدن و فلسفه‌ورزی تا کی ادامه دارد؟

انسان در سودازدگی بال درمی‌آورد، نه برای لذت‌بردن از دنیا، که برای تنها شدن.

فریادی از سر ناامیدی روشنگراته‌تر از هوشمندانه‌ترین تفکرات است و اشک‌ها همواره ریشه‌هایی عمیق‌تر از لبخندها دارند؟

هر کس با رنج خود، که آن را مطلق و نامحدود می‌پندارد، تنهاست.