Bahar Baradaran’s Reviews > تاریخ تمدن: مشرق زمین > Status Update

چین جديد با شوق فراوان به تعاليم متفكران غربى گوش فرا مى دهد. پيام اينان كه از الاهيات آزادند، موافق احوال ملتى است كه مى خواهد در طى يک نسل از همه مراحل تكامل اروپا- عصر اصلاح دين، عصر رنسانس، عصر روشنفكرى، و عصر انقلاب- بگذرد

فصل ۲۷: مرگ یک تمدن
———————————

پ.ن: امروز روز خوبی برای خوندن این فصل نبود.
#ایران

تقريباً در ميان همه ملت هاى كهن، سه عامل اصلى هنر معمارى را‌ به پيش رانده است: اشرافيت موروثى، دستگاه روحانى نيرومند، و حكومت متمركز تواناى فراخ دست.
و چه بختيار است چین كه از اين سه عامل محروم بوده است!

دانش دوستى و زيبا پرستى دو قطب فكر چينى به شمار می روند، و چين را مى توان مهد فلسفه و چینی سازى تعريف كرد. مراد از دانش دوستی تدارک فلسفه اى مثبت بود كه به رشد و انتظام اجتماع نظر داشت. زيبا پرستى نيز آميختن زيبايى و سود عملى بود

دانشمندان كنفوسيوسى رفته رفته به دانش خود غره شده و به صورت دستگاهی كه با هر طبع آزاده خلاق در مى افتد در آمدند... امكان ان هست كه خردمندى و راستروى، چون ريشه دار و مطلق العنان شوند، به دردسر انجامند، چنانکه که چین ناگزیر از انقلاب شد.

براى اجرا صحيح نقشه هاى دولت، كارگزاران درستكار به تعداد كافى وجود نداشتند زيرا فساد در تار و پود دستگاه ادارى عظيم چین رخنه كرده بود و ملت چین مانند بسيارى از ملل ديگر گرفتار دو نوع غارت بود: غارت افراد تردست و غارت كارگزاران حكومت

موتی:
نياكانى كه ما برايشان قربانى مى كنيم، اگر از كار ما آگاه باشند معامله سودمندى كرده ايم؛ و اگر مرده محض باشند، باز قربانی هاى ما مجالى فراهم مى آورد كه بستگان و همسايگان را گرد آوريم و در خوردنيها و نوشيدنيهاى نذرى سهيم گردانیم!

کنفسیوس:
در ۱۵ سالگی به آموختن دل دادم.
در سال ۳۰ ام سخت به خود قائم شدم.
در ۴۰ از شک رهايى جستم.
در ۵۰ به نواميس آسمانى پى بردم.
در ۶۰ گوش هايى حقيقت نيوش يافتم.
در ۷۰ توانستم از خواست دل پيروى كنم، بى آنكه از راه صواب انحراف جويم.

لائوتسه:
خردمند فروتن است، زيرا پس از پنجاه سال زندگی به نسبيت دانش و سستى خرد پى برده است. اگر خردمند از ديگران بيشتر بداند، در كتمان بيشدانى خود مى كوشد. زيركى خود را تعديل مى كند و خود را با كندهوشى ديگران همنوا مى گرداند.

وجه مشخصه فلسفه چینی اين است كه به جاى پارسايان از خردمندان نام مى برد و بيشتر به خرد مى پردازد تا به خير. انسان آرمانى چينيان زاهد متقى نيست، بلكه موجود پخته و آرميده است. انسانى است كه به آغوش سادگی و سكوت پناه مى برد.