Fryderyk Franciszek Adam’s Reviews > Pygmalion > Status Update

Galatea nigdy nie kocha Pigmaliona bez zastrzeżeń. Jego stosunek do niej jest zbyt bogopodobny, aby mógł być całkowicie przyjemny.

Ma ona nawet chwile, kiedy pragnie znaleźć się z nim sama na bezludnej wyspie, daleko od wszystkich więzów, jakby nikogo poza nimi na świecie nie było — i po prostu ściągnąć go z jego piedestału, i napawać się widokiem Higginsa zalecającego się do niej jak każdy inny zwykły mężczyzna. Wszyscy mamy utajone pragnienia tego rodzaju.

Ale z drugiej strony Eliza czuje, że „obojętność" Higginsa ciągle jeszcze jest uczuciem głębszym niż „zadurzenie się" bardziej pospolitych duszyczek. Higgins niezmiernie ją interesuje.

Wynikałaby z tego czysta strata dla społeczeństwa i unieszczęśliwiłoby to Freda, który najwidoczniej musiał być stworzony przez naturę do tak lekkiej pracy jak bawienie Elizy, co zdaniem Higginsa było zadęciem znacznie pożyteczniejszym i zaszczytniejszym niż praca biurowa.

Argumenty dotyczące charakteru Freda i jego moralnego obowiązku
zapracowania na własne utrzymanie nie zrobiły na Higginsie najmniejszego
wrażenia. Fred, jego zdaniem, w ogóle nie miał charakteru, a gdyby się zabrał do pożytecznej pracy, to jakaś kompetentna osoba miałaby tylko kłopot z naprawianiem tego, co on narobił.

Odrzucony przez mieszczaństwo, do którego czuł żywiołowy wstręt, dostał się od razu do najwyższych kół dzięki swemu dowcipowi, śmieciarstwu (które obnosił jak sztandar) i iście nietzscheańskiej niewrażliwości na dobro czy zło.

Chcą zbyt dużo za zbyt małą cenę, a w przypadkach kiedy układ jest zbyt nierozsądny i nie do wytrzymania, związek staje się niemożliwy. Kończy się na tym, że słabsza strona albo dostaje odprawę, albo jest uważana za krzyż pański, co jest znacznie gorsze. Ludzie, którzy są nie tylko słabi, ale również głupi i tępi, często znajdują się w podobnych opałach.

Słabi ludzie pragną małżeństwa z silnymi, którzy ich zbytnio nie
przerażają. Wiedzie to ich często do popełnienia pomyłki, którą metaforycznie określamy jako: „połknięcie kąska, którego strawić nie mogą".

Dodajcie do tego niechęć Elizy do dominującej wyższości Higginsa i jej nieufność do jego sprytnego przymilania się, które puszczał w ruch, aby ją rozbroić i uniknąć jej wściekłości, ilekroć posunął się za daleko w swoim impulsywnym despotyzmie, a zobaczycie, że instynkt Elizy miał dostateczne powody, aby ją ostrzec przed małżeństwem z jej Pigmalionem.

Uwaga Landora, że ci, którzy posiadają największą zdolność kochania, patrzą na miłość jako na sprawę drugorzędną, nie podniosłaby Landora w oczach Elizy.