Biblio Bat’s Reviews > مرگ تصادفی یک آنارشیست > Status Update

هدف آنی ما روشن کردن این مطلب بود که جنایات رژیم، بی‌وقفه ادامه دارد و توسط همان افراد دنبال می‌شود.
.
.
.
اما آن‌ها با کمال تأسف باید دریابند که ما بسیاریم و... در این زمان آروغ‌های آن‌ها در گلویشان خواهد شکست.

داریو فو

اما هنگامی که می‌بیند در پایان، سازمان‌های مشابه این جامعه پوسیده و فاسد، انگشت اتهام را به سوی خود این جامعه و «بخش‌های ناسالم» آن می‌گیرند، در وجود خود نوعی احساس آزادی می‌کند. او با روحیه‌ ضد احتقان خود فریاد می‌زند: «زنده باد این جامعه‌ی کثافت حرام‌زاده که بالاخره همیشه خودش را با دستمال‌کاغذی معطر و نرم پاک می‌کند و وقت آروغ زدن این‌قدر ادب دارد که دستش را جلوی دهنش بگیرد.»

آروغی که دقیقاً از طریق جنایت انفجار آزاد شد، وقتی که معلوم شد که جنایت بزرگ و قتل‌ها را عوامل قدرت مرتکب شده‌اند. همزمان عوامل دیگری از درون قدرت حاکمه، شاید بر اثر فشار افکار خشمگین عمومی، اعلام کردند که آن‌ها مقصرند و نقاب از چهره‌ی آن‌ها برداشتند. خشم شهروند دموکرات خوب برانگیخته می‌شود و بیخ گلویش را می‌گیرد.

اما دلیل واقعی توفیق نمایش چه بود؟ این موفقیت چندان به دلیل شیوه‌ی به تمسخر کشیدن ریاکاری و دروغ‌هایی نبود که توسط سازمان‌های حکومتی و خدمه‌ی آن‌ها (نظیر قاضی‌ها، رؤسای پلیس، مقامات عالی، وزیر و معاونان وزیر) با آن وسعت و وقاحت ابراز می‌شد؛ بلکه بالاتر از همه به شیوه‌ی برخورد آن با دموکراسی اجتماعی و اشک‌های تمساح آن و همین‌طور با خشمی که نظام آن را با آروغ کوچکی به شکل جنایت نشان داد، مربوط می‌شد.

خب، اون وقت پوستاشون رو جر می‌دن، سگاشون رو ول می‌کنن و می‌ندازن به جون همه‌مون. همون کاری که تو شیلی کردن.

دموکراسی بورژوا، برای اینکه جلوی سرما رو بگیره، پوست نازکی از حقوق بشر می‌پوشه، اما وقتی درجه حرارت همه چیز بالا می‌ره، وقتی طرح‌های کثیف طبقه‌ی حاکمه برای خفه کردن خواست‌های ما شکست می‌خوره، وقتی نصف جمعیت تو صف بیمه‌ی بیکاری‌ان و نصف دیگه رو با زدن از سر و ته حقوق می‌چلونن تا کیسه‌های خودشونو پر کنن، وقتی زیر قول‌اشون می‌زنن و شما اصلاحاتی‌ها هم نمی‌تونین براشون جلو مردم رو بگیرین که راه نیفتن...

تا وقتی که شما روزنامه‌نگارای حزب کمونیست خودتون رو طرفدار حقیقت جا زدین و خواب‌وخیالای اصلاحی‌تون تو روزنامه‌های سرمایه‌داری منتشر می‌کنین، بر عهده‌ی منه که با داوطلب شدن برای افتادن رو تخت سردخونه از دموکراسی دفاع کنم! چرا از خودتون نمی‌پرسین خانم فلتی، که این چه‌جور دموکراسی‌ایه که به خدمت یه همچنین سگ‌هایی احتیاج داره؟ من بهتون می‌گم.