Μιχάλης Παπαχατζάκης’s Reviews > Οι δυο Ρολογάδες > Status Update

Απεργείς επειδή είσαι αριστερός; απολύεσαι. Και ο Θωμάς έγινε πλήρως κατανοητός απλο τον Γιώργο κι ας ήταν η Άννα ανηψιά του.
Το Κλινημα Πολιτών που δεν μπήκε για λίγους ψήφους στη βουλή.
Η αφελής αλληγορία της ναυμαχίας με τον μπλε και τον κόκκινο ναύαρχο.

εκκολάπτεται το success story (αν πιστεύεις στην επιχειρηματικότητα) στην Ελλάδα της κρίσης, αν δεν την ανατινάξει η γραφειοκρατία και η διαφθορά. Φτιάχνει και κόμμα (!) ο Γιώργος...

Βλ.σελίδα 98.
Και αποθέωση της τεχνολογικής καινοτομίας, του σταρτ απ κλπ. Η περίπτωση της ολλανδικής εταιρίας. Πλέον κλαδοι στην παραγωγή με εξωτερικούς συνεργάτες

Η Σοβιετία είχε προ πολλού τερματίσει το βίο της και δε χρησίμευε πια ως κραυγαλέα περίπτωση απόλυτης αποτυχίας του σοσιαλισμού. Αυτό το αναγνώριζαν πια κι οι πέτρες, με μόνες εξαιρέσεις κάποια πολιτικά μαστόδοντα στην Ελλάδα και το δικτάτορα της Βόρειας Κορέας.

Το βιβλίο είναι εντελώς σαχλό ως προς την υπόθεση και την πλοκή. Στην πραγματικότητα, ο συγγραφέας θέλει να πει την πολιτική του άποψη.

Οι αφρικανοί μουσουλμάνοι στο διαμέρισμα στο Λονδίνο που προσεύχονταν "γοερά" όλην την ώρα και δέρνανε "τα θηλυκά ασφαλώς" και θυσίαζαν κότες. Δαίμονες. Κατά τ' άλλα τον εντυπωσίαζε το πολυεθνικό Λονδίνο...

Εύκολα χρόνια εκείνα, μες στην κάλπικη άνεση, που φτιαχνόταν πάνω σε χρήματα δανεικά (33)
συναντούσε τον Δασκαλαντώνη φυσικά, όχι απροσδόκητα, καθισμένο σε πολυτελή γραφεία, καλά τοποθετημένο μέσα στη γενική ρεμούλα της ισχυρής Ελλάδας του Σημίτη(51)
Το Βουκουρέστι μου φάνηκε απίστευτα μίζερο. Πιο μίζερο κι απ' τη Ντάκα του Μπαγκλαντές. Τουλάχιστον εκεί λέν Αλλάχ Ακμπάρ και πάνε παρακάτω κι ελπίζουν κι επιβιώνουν(55)

τεμπέληδες (Γιώργος και Θωμάς), παρτάκηδες, συμφοιτητές συνδικαλιστές που βολευτήκανε σε τράπεζες (Δασκαλαντώνης), τίμιοι παλαιοί αγωνιστές του έθνους (κυρ Αριστείδης), εξόλης και προόλης κορίτσια (Άλκηστη), καλά το πάει.
Και ροκάδικοι στίχοι στην αρχή κάθε κεφαλαίου, γιατί μπορεί να είμαστε καραδεξιοί, αλλά είμαστε ροκάδες

Φαίνεται σκληρή μπούρδα ενός τύπου που ήθελε να γράψει κάτι τζημεροειδές. Κάθεται στο σαλονι ο Θωμάς και βλέπει, βλέπει, βλέπει.