Marianna’s Reviews > Jak nie zabiłem swojego ojca i jak bardzo tego żałuję > Status Update

"To trwo­ga przed ni­co­ścią. Trwo­ga zwią­za­na z nie­wy­obra­żal­nym kosz­ma­rem wła­sne­go nie­ist­nie­nia! Trwo­gi można do­świad­czyć, kiedy spoj­rzy się za tak zwaną za­sło­nę rze­czy­wi­sto­ści. I kiedy się do­strze­że, że za tą za­sło­ną jest nic. To zna­czy: nie ma nic."

Ciekawa jestem jak pisze się taki zbiór myśli, bo chyba nie mogę tego nazwać memoir ani reportażem tym bardziej, i decydować się na wydanie swojego tekstu, opisując bezspośrednio i w szczegółach swoją rodzinę. Ciężkie to są rzeczy, i nie potrafię zrozumieć dlaczego autor chce się tym dzielić z czytelnikami, obcymi ludźmi.

"Tata do­sta­je pół szklan­ki coli zero, wy­pi­ja ją dusz­kiem i mówi:
– Oooje­ezu­uu.
– Co? Nie­do­bre? Dobre?
– Jezu, każde pie­nią­dze!
Wy­obra­żam sobie, że coca-​cola za­miast tych swo­ich świą­tecz­nych mi­ko­ła­jo­wych robi taką wła­śnie re­kla­mę."

Dziwnie się czyta część drugą, mając zerowe pojęcie o Lemie i Dicku.

" Myślę o swoim umie­ra­ją­cym ojcu nie­mal nie­ustan­nie. Nie­mal. Cza­sa­mi za­po­mi­nam, że nie po­wi­nie­nem za­po­mi­nać, że umie­ra, i nie myślę o nim przez chwi­lę, przez kwa­drans, przez go­dzi­nę, pół­to­rej. A potem sobie przy­po­mi­nam, do­pa­da mnie po­czu­cie winy i wy­rzu­ty su­mie­nia i znów o nim myślę. "

"Jak ja mam to pisać? No więc niech bę­dzie, że będę pisał tak, jak się ze mnie leje. (...) My­śli­my prze­cież ina­czej, pul­sa­ra­mi jakby, bły­śnię­cia­mi, zwi­nię­cia­mi, my­śli­my wiele myśli naraz, nie­któ­re myśli są mgli­ste, inne mają z kolei wrza­skli­we ko­lo­ry albo ko­mik­so­we kon­tu­ry. "