Sepehr Omidvaar’s Reviews > فساد ذاتی > Status Update

باری زمان پیوسته است. دریای زمان. دریای حافظه و نسیان. سالیان موعود تباه‌شده و دیاری را که می‌بایست سرنوشت بهتری می‌داشت، لیکن گرفتار ناکسان و نااهلان شد، بدرود گفته‌اند. سرزمینی که به گروگانش گرفتند و آینده‌اش را به مسلخ بردند. حال، ایا می‌توان امید داشت که این کشتی فرخنده به کرانه‌ی دیگری رهنمون سازدمان؟ به لمورایی غرق‌نشده؟ سربرافراشته و رهایی‌یافته؟ ساحل نجاتی که تقدیر آمریکایی را بدان گریزی نیست...

شستا به طرف ساحل رفت و روی ماسه‌های خیس، گردنش شکلی خمیده داشت که دل‌رباترش می‌کرد. داک رد پاهایی را که زیر باران محو می‌شد دنبال کرد. تلاشی احمقانه در جست‌وجوی راهی به گذشته، در حالی که گذشته آینده را از پیش نشان داده بود. امواج دریا که فقط هرازگاهی دیده می‌شدند مستقیم به روح داک می‌کوبیدند. چیزهایی را از وجودش خارج می‌کردند.

دویست باری این فیلم را دیده بود اما هنوز دقیقا نمی‌دانست آخرش چه می‌شود. بنابراین در وقفه‌های بین فیلم جوینت می‌پیچید تا بیدار بماند، اما به‌رغم نهایت سعی و تلاش، وسط فیلم خوابش برد، طبق معمول.

کاش دستی از سیاهی بیرون می‌آمد و زمان را به عقب برمی‌گرداند. به همان سادگیِ گرفتن جوینت از دست یک هیپی، و خاموش کردنش.

لاس‌وگاس وسط بیابون واقع شده. هیچ اقتصاد مولدی نداره. فقط پول می‌آد توش و می‌ره بیرون. هیچ تولیدی در کار نیست. همچنین جایی از لحاظ تئوریک اصلا نباید وجود داشته باشه. چه برسه که بخواد سودآور هم باشه. احساس می‌کنم کل زندگیم بر پایه‌ی توهمات سوسیالیستی به باد فنا رفته. واقعیت رو گم کردم. می‌شه لطفا به‌م بگین واقعیت کجاست؟

اگه بخوای وسوسه بشی می‌شی. باید باهاش روبه‌رو شد.

مثل لحظه‌ی قتل در فیلم‌ها نبود که نور زیادی به صحنه بتابد. آنجا استودیوی فیلم‌سازی نبود. تنها منبع نور، خورشید بی‌رحم لس‌آنجلس بود.

مکث‌های طولانی در میانه‌ی آهنگ‌ها ویژگی غالب آهنگ‌های اسپاتد دیک بود، طوری که یکی دوبار مردم در میانه‌ی اجراهایشان آمبولانس خبر کرده بودند چون فکر می‌کردند کل گروه همزمان تشنج کرده‌اند.