جمعه ای بود که آمدند، انگار از خانه ای به خانه دیگر می رفتند و عزا می گرفتند برای بیوه زن های بی کسی مثل من که غریب بودم و غریب ماندم در این شهر پرخصومت که از ابتدا به آن دل ندادم. این شهر خشک چنارهای قجری، پرکینه. من از شهر سروها و بهارنارنج های همیشه بهار آمده بودم... شهر کاشی های گرم و دلنواز زند. شاید به سبب آن آرامش بود که همیشه ته فکرم صلا می داد مرا آن شهر که باز آ به سویم
شکوفه های عناب
رضا جولایی
— Apr 19, 2019 01:41PM
Add a comment
