رار > Recent Status Updates

《کانت در انسان‌شناسی از منظر پراگماتیک می‌نویسد به‌نظر بهتر است به جای آنکه انسان را حیوانی اجتماعی بنامیم او را "موجود تنهایی بدانیم که از همسایگان‌ش گریزان است." در عین حال انسان موجودی است تابع "ضرورت عضویت در نوعی از جامعه‌ی مدنی".》

جاهایی که مهر تایید میخوره به دوگانگی‌های وجودم، به انسان بودنم رو دوست دارم. منظورم این بخش کتاب نیست. کلاً هرجا ببینم خوشم میاد. هرجایی که تایید می‌کنه می‌تونم چند تا حس متضاد رو همزمان تجربه کنم و همچنان نرمال و طبیعی و انسان باشم.

جاهایی که مهر تایید میخوره به دوگانگی‌های وجودم، به انسان بودنم، رو دوست دارم. منظورم این بخش کتاب نیست. کلاً هرجا ببینم خوشم میاد. هرجایی که تایید می‌کنه می‌تونم چند تا حس متضاد رو همزمان تجربه کنم و همچنان نرمال و طبیعی و انسان باشم.

《صمیمیت کانتی، برخلاف دوستی مبتنی بر فضیلت ارسطویی، لزوماً نیازمند این نیست که دو دوست بیشتر اوقاتشان را با هم بگذرانند. صرف اعتماد متقابل امکان می‌دهد که این دوستی کانتی در طول دوره‌های زمانی طولانی غیبت هم بپاید.》
ادامه در کامنت

همیشه با خودم فکر میکردم چه رابطه‌ای بین من و بعضی از دوستانم هست که حتی اگه سال‌ها هم رو نبینیم و از هم خبر انچنانی نداشته باشیم بازم به وقت ملاقات کلی حرف برای هم داریم و دوستی‌مون سر جاشه. در حالیکه برای بعضیا اینطور نیستم. این قسمت کتاب برای من خیلی قابل لمس بود. پس رابطه‌ی من با این آدما جز این جور دوستی‌هاست: دوستی مبتنی بر صمیمیت.

《افراد تنها بیش از افرادِ غیرتنها محیط اجتماعی‌شان را تهدیدآمیز می‌یابند، و همین ترس مانع از این می‌شود که وارد موقعیت‌هایی شوند که می‌تواند بی‌اعتمادی را کاهش دهد، یعنی موقعیت‌هایی که در آن‌ها می‌توان تماس انسانی برقرار کرد.》

《ترس و بی‌اعتمادی دائماً خودشان را تشدید می‌کنند.》

《افراد تنها حریصانه همیشه به دنبال یافتن نشانه‌های از طرد شدن در نزد دیگران هستند و بنابراین چنین نشانه‌هایی را هم به‌راحتی می‌یابند و با شدت هرچه تمام‌تر به چنین نشانه‌هایی واکنش نشان می‌دهند. آنها حرف‌ها و اعمال بسیار عادی و بی‌غرضانه را تهاجمی تلقی می‌کنند و به این تهاجم فرضی با تهاجمی متقابل پاسخ می‌دهند.》

《در واقع به نظر می‌رسد که افراد تنها از نظر اجتماعی بیش از اندازه حساس هستند و همین حساسیت بیش از اندازه مانع از مشارکت آنان در معاشرت‌ها می‌شود. درضمن افراد تنها بسیار بیشتر دل‌مشغول این هستند که دیگران چه تصوری از آنان دارند.》

《ما باید با زندگی احساسی و عاطفی‌مان سروکله بزنیم و نیز باید به ظرفیت‌های احساسی و عاطفی‌مان شکل بدهیم. به همین دلیل است که می‌توان گفت ما نسبت به احساساتمان هم نوعی مسئولیت داریم. ما همه، بلااستثنا، مسئول چیزی هستیم که هم فاعلش هستیم هم مفعولش: ما مسئکل خودمان هستیم.》

توصیفاتش خیلی خوبه. اگه از اول اینجوری دوچرخه‌ها تعریف می‌کرد، خیلی زودتر همراهش میشدم.توصیف‌ش از دوچرخه جوریه که یاد خیلی از اشیایی افتادم که بدون دلیل منطقی دوستشون دارم.مثل اسکنرم. یا دوستشون ندارم‌ مثل پرینترم.
جدیداً یه اسکاچ قرمز تو اتاقم گذاشتم.چرا؟ دوست‌ش دارم. معرکه و بی نقص نیست. اما رنگی داره (انگار هر لحظه تولید میکنه) که زنده‌ست و شبیه رنگ‌های دیگه نیست.
در آخر کتاب اگه من دوپرخه نشم. احتمالاً اسکاچ بشم.

خوبیش اینه تو حرفای پلیس‌ها مطلب سخت و پیچیده‌ای وجود نداره. چرت و پرت محض و پراکنده‌ست. اگه داشتم یکی از کارای میازاکی رو می‌دیدم باید نگران این هم بودم که پشت هر جمله چه معنی و استعاره‌ای نشسته.

آره! هنوزم خلاقانه ست!
(و خوشحالم اقلا فعلاً از اون دنیای دوچرخه‌ها بیرون اومده)

موقع خوندن نظریات دوسلبی، یاد کسایی میافتم که با همچین نظریاتی (شدیداً آزاردهنده از شدتِ سطحی و پوچ بودن)، به لطف مدیا طرفدارهای میلیونی دارن. بدتر از این‌ها یادم میافته جایی زندگی میکنم که این آدم‌ها و عجیب‌تر از دوسلبی‌ها نه فقط طرفدار دارن که با چاشنی دینی که به حرف‌ها و کاراشون میزنن دارن بهم حکومت میکنن و منم مجبور میکنن نظریه سوسیس‌شکل بودن زمین رو باور کنم. وگرنه جریمه می‌شم. کاش چون زنم اقلاً جریمه‌ام نصف بود

یه کم اسپویل:
《جو گفت، ظاهراً که هیچ حدومرزی وجود نداره، این‌جا هر حرفی رو می‌شه زد و هنه‌ی حرف‌ها هم درست از آب درمی‌آد و آدم باید باورش کنه.》
آره جو، به نظر ت کِی این پرت‌وپلاگوییِ بی پایان تموم می‌شه و برمیگردیم به دنیای خودمون؟ :(

اسپویل:
شک ندارم بعد از اون اتفاق (نمیخوام اسپویل کنم)، داستان وارد دنیای احمقانه‌ی دوسلبی شده. پاورقی‌ها حالا کل داستان رو گروگان گرفتن.
لعنت بهت دوسلبی. من دو تا از این کتاب خریده بودم تا یکی‌ش رو کادو بدم. حالا یکی‌ش هم به زحمت دارم می‌خونم.
هرچند توصیفات خیلی خوبی از فضا و آدم‌ها می‌خونم. که اونم واسه کسی که می‌خواد نویسندگی کنه خوبه نه من که دنبال سرگرمی و لذتم (و نه قطعاً کسی که بخوام کتاب رو بهش هدیه بدم).

معلومه منظورم چیه؟! منظورم اشیایی هست که تو جای خودشون به کار نرفتن. ارزش‌شون فرق کرده. تو دنیاهایی هستیم که معیارهای ارزش‌گذاری با چیزی که می‌شناسیم تفاوت دارن. کار سختیه بتونی خوب درش بیاری. بعضیا به دل میشینن بعضیا نه. صرف اینکه خلاقیت اولیه جرقه بخوره و ایده‌ای به دنیا بیاد کافی نیست که کش دادن اون ایده هم جذاب باشه.

که اون‌ها هم می‌تونستن همین‌قدر بی معنی باشن اما یکی‌شون برام نسبتاً بی معنی بود و یکی‌شون نه.
"سوزومی"(Suzume)، همونی بود که ایده‌ی صندلی شدن یکی از شخصیت‌ها توش بود و با این ایده می‌شد کلی بازی کرد اما هدر رفت.
و "مرد اره‌ای" (Chainsaw Man)، که شخصیت اصلی‌ش پسریه که یه اره از کله‌اش زده بیرون و یه اره، خارج از استفاده‌ی معمولش چه جذابیتی میتونه داشته باشه؟! تا نبینی متوجه نمیشی چقدر جذاب می‌تونه باشه (از نظر من).

یه مقدار داره حوصله‌ام رو سر می‌بره. وارد دنیایی شده که دوچرخه ارزشش بالاتر از هرچیزیه و همه چی به طور احمقانه‌ای حول و حوش دوچرخه (به مثابه‌ی یه طرز فکر یه نمیدونم چی، نه فقط خود دوچرخه) می‌چرخه.
انگار پایه و مبنای زندگی دوچرخه‌ست. یه چنین دنیایی. خیلی نافرمه. تو ذهنم راحت جا نمیگیره و برام بی‌معنیه.
یاد یکی دو تا انیمه افتادم که...

"اما آیا واقعاً آدم در خلوت و تنهایی بیشتر به حقیقت نزدیک می‌شود؟ به نظر من، نه. آدم در کنج خلوتش شاید بتواند به بینشی برسد که در غیرِ خلوت میسّر نیست، اما این خلوت در ضمن پرده‌پوشِ سایر بینش‌ها می‌شود. ما در خلوتِ خودمان نگاهِ 《متفاوتی》 به هستی و زندگی پیدا می‌کنیم، اما نه لزوماً نگاهی حقیقی‌تر."

"همانگونه که چارلز تیلور تاکید می‌کند: تعبیر [شخصی]، از اجزای بنیادی و ذاتی احساسات است. چیزی به نامِ احساس 《خالص》 [و نیامیخته لا تعبیر شخصی] وجود ندارد."

"احساس درد را هم به همین نحو نمی‌توان به اشتراک گذاشت. درد وقتی شدید می‌شود جهان و زبان ما را ویران می‌کند. درد کلام را خرد می‌کند و آدم حتی از گفتن آن هم عاجز می‌شود. درد شدید را نمی‌توان با دیگران در میان گذاشت چون وقتی درد سراسر جان و جهان آدم را می‌گیرد دیگر جایی برای هیچ چیز دیگر باقی نمیگذارد."

می‌توان گفت همه‌ی افراد در درک و تجربه‌ی جهان تنهایند.
***
البته بدیهی است که ما این درک‌ها و تجربه‌ها را با دیگران به اشتراک میگذاریم_واکنش‌های دیگران را می‌بینیم و می‌سنجیم و احساس خودمان را بیان می‌کنیم، چه با کلمات چه با حرکت دست و بدن و صورت_اما همیشه درک و تجربه، بخش و جزئی هم دارد که غیرقابل بیان و انتقال به دیگران است.

می‌توان گفت همه‌ی افراد در درک و تجربه‌ی جهان تنهایند.
***
البته بدیهی است که ما این درک‌ها و تجربه‌ها را با دیگران به اشتراک میگذاریم_واکنش‌های دیگران را می‌بینیم و می‌سنجیم و احساس خودمان را بیان می‌کنیم، چه با کلمات چه با حرکت دست و بدن و صورت_اما همیشه درک و تجربه، بخش و جزئی هم دارد که غیرقابل بیان و انتقال به دیگران است. احساس درد را هم به همین نحو نمی‌توان به اشتراک گذاشت.

"امروز که دوشنبه هفتم است بچه‌های حضرت والا یخه‌ی مرا گرفتند، شبیه می‌خواهند. رفتم خدمت شاهزاده که من نذر دارم هر سال شبیه درست می‌کنم. حالا شما بایست مرحمتی کنید که نذر بنده قبول باشد. گفت شما هرگز این کار را نمی‌کنید، این کار بچه‌های خودم است. به هزار التماس دو تومان از شاهزاده گرفتم، یک تومان آقای عبدالوهاب میرزا داخل ثواب شد، پنج هزار هم خودم دادم، اسباب را خریدیم."

به غیر از اینکه باید روی اسم‌ها وقت بیشتری بذارم تا یادم بیاد کی به کی بود (هرچند ندونستنشون هم چندان مشکلی ایجاد نمیکنه). بعضی جاهای دیگرش، منظورش رو هم خوب متوجه نمیشم. مثلاً منظورش از: "امروز عصری تعزیه‌ی گل و بلبل بود." چیه؟! همچین تعزیه‌ای... چه اسم خنده‌داری داره! هرچند مطمئناً باهاش نمی‌خندیدن! اما کاش بیشتر می‌دونستم... چه اینجا. چه جاهای دیگرش.

"بزک‌کن عروس‌های طهران هم من شدم. هرچه می‌گویم من قدیمی هستم، می‌گویند خیر همان بزک شما خوب است."

آره...

مدتیه عالیه خانم به تهران رسیدن و هر روز خونه‌ی یه بزرگی دعوتن و جنگ و دعوا راه افتاده بین آشنایان و غریبه‌ها که عالیه خانم چرا خونه ما کم میایین؟
چند روز یک بار هم که عالیه خانم می‌ره به مهمونی‌های شاه و فعلاً شرم و حیا مانع شده که بتونه چشم تو چشم این بزرگ‌مرد روزگار شه.
صفحه‌ی ۱۴۰ عید شد. عیدت مبارک عالیه خانم.