Status Updates From The Mind's Eye

“21 Aralık” diyorum Kate’e, “kışın ilk günü”
“Uğurlu bir gün” diyor beni neşelendirmeye çalışarak, “günler uzanaya başlıyor.”
“Seninkiler belki” diyorum karanlık bir biçimde.

Tümörümle pazarlık yaptım: Israr edersen gözümü alabilirsin yeter ki geri kalanını rahat bırak.

Okumadan yazabiknek bir iki sayfalık kısa bir mektup ya da not için yeterli olabilir. Ancak Howard çoğu zaman, “sağ bacağının kesilmesi gerekiyor ama ayakkabınla çorabın kalabilir, denmiş gibi” hissediyordu kendini.

Kronik hastaların yattığı hastaneleri ziyaret edenler çoğu felçli, kör ya da dilsiz kalmış yüzlerce “tedavisi mümkün olmayan” hastayı görünce genellikle dehşete kapılırlar. İnsanın ilk düşüncesi çoğu zaman şu olur: Hayat bu koşullarda yaşamaya değer mi? Bu insanların nasıl bir yaşamları olabilir?

Bir arkadaşımız ya da hastamız birinin adını unuttuğunda ne kadar sabırsızlık göstermeliyiz? Ben, hiçbir yön duygusu olmayan biri olarak yanlış tarafa yöneldiğimde utanmayayım diye engellenmeyi ya da kendi başına yolumu bulayım diye savaşmaya bırakılmayı ne kadar isterim?