Status Updates From بیابانی و هجرت

نمیدونم چطور وارد کتابخونم شد الان یهویی دیدمش و گفتم بخونمش
جدا از این موضوع هیچ کدوم از کتاب‌هایی که خوندم این چند وقته حس و حال تابستون برام نداشت نیاز دارم به یه کتاب با حس تابستونی

* حرف تو را حالی میشم. اما برادر من، امروز که دیروز را نمیشناسه. سواره هم که به حرف پیاده گوش نمیده؛ نمیخوادم که گوش بده. عقل مردم تو چشمشونه، اونچی که دم نظرشون هست میبینن و کاری ندارن که این چی بوده و از کجا اومده. حالا چیکار به این دارن که الهیار با نون سوخته های سر تنور این و اون بزرگ شده؟ اونا که ندیدن. في الحال اونو بزرگ می بینن و همین براشون بسه.

ذوالفقار گفت:
- با هر کی حرفشو میزنم منعم میکنه، آخه مگه اون کیه؟ غوله؟ غول که نیست. این همون آدمیه که من از ته و توی کارش خبر دارم.....همین آدمی که شماها میبینین از پلنگ سلام می طلبه، زیر بال آدمایی مثل بابای من، و با ریزه نونای سوخته سر تنورای مردم بزرگ شده!

ملا ادامه داد:
- تو خیال میکنی عدلیه علفچره، يا ملك بابای من و توس؟
ابن اونان که عدلیه را علم کردن و با عدلیه مثل کاردن و دسته ، اون وقت تو خیال میکنی کارد دسته خودشو میبره؟ اگه همچین خیال می کنی خیلی بلهی. اگرم خیال می کنی اونا میذارن تو دهن واکنی و حرف مفت بهشون بزنی بازم بلهی. چون حرف تو تف سر بالاس، تف سر بالام تو چشم خود آدم می افته، بافيش دیگه با خودتونه

دریافت اینجور جاها آدمهای مخصوصی به کار دارد. آدم هایی که با آنچه هست همزاد باشند.

تا اینجا ظاهرا کتاب یک داستان خودش را نقل کرد.
داستان تراژدی ناکامی هایی یک معتاد شیره است.
از توصیفات مهیج و ریزبینانه دولت آبادی غافل نمی شوم اما تا اینجا بیشتر به رول داستان های فیلم های تلویزیونی صدا و سیمای جمهوری اسلامی می ماند که سعی در نشان دادن زندگی بدبختانه معتادان هستند...