Status Updates From Camino de Los Ángeles

تا تابستان صبر کن...
یه علاقه زیادی به ادبیات قرن بیست آمریکا و مخصوصا نویسنده های نسل بیت پیدا کردم حس میکنم زیادی به افکاری که همیشه از نوجوونی همراهم بود نزدیکن.قصد خوندن و شروع کردنشون رو فعلا نداشتم چون مشغول کاری هستم و میدونم این مدل خوندن که یه رهایی و آزادی در خودم حس نکنم اصلا کلا با فلسفه این نوع ادبیات در تناقضه! گذاشتم برای تابستون سال بعد:) این رو هم امروز فقط کمی ازش خوندم.

Okay Update I really hope im not too much like Arturo bandini

page update

My mom was right I AM Arturo Bandini. Again I’m aligning with the book I’m reading and it feels like I’m going trough exactly the same things as him especially today i feel the same self destructive aggression out of powerlessness and insecurities as he is describing. It’s very comforting I feel very seen in my mood swings and constantly changing opinions on everything and everyone

I should have bought it in English German makes NO SENSE

"دیگر اعتقادی بهش نداشتم. بهشتی وجود نداشت؛ ممکن بود جهنمی وجود داشته باشد، امکانش خیلی زیاد بود، اما بهشتی وجود نداشت."

"بعدش زدم زیر گریه. درد شستم چیزی نبود. تنهایی ام بود که درد داشت. دلم میخواست دعا کنم. دوسالی میشد دعا نکرده بودم. درست از همان روزی که دبیرستان را ول کردم و عین خوره ها کتاب خواندم.."

"همیشه تنها بودم. به خاطر سپردن همچین یکنواختی ای سخت بود. روزها تکان نمی خوردند. مثل سنگ های خاکستری ثابت بودند. زمان کند سپری میشد."

کاش منم میتونستم مثل تو خرچنگ و مگس بکشم و تصور کنم آدمن. ولی چندشم میشه.