Status Updates From Santaka (Southern Reach, #2)

Jestem wciągnięty, ale zarazem lekko mnie nudzi momentami. Od 249 stron czekam na to, aż coś się rozkręci - no dobrze, pierwsze 100 stron czekałem, aż coś się rozkręci, teraz czekam aż się rozkręci bardziej, bo jest rozkręcone mało. Bohater miał się czegoś dowiedzieć, i póki co praktycznie niczego nie odkrył. To frustrujące. Ale zaczynam myśleć, że to właśnie o to w tym wszystkim chodzi.

I need to stop reading this right before bed, it puts me to SLEEP

“Same interrogation room. Same worn chairs…Same Ghost Bird. Or was it?The residue of an unfamiliar gleam or glint in her eyes…She seemed both softer and harder-edged than before. ‘If someone seems to have changed from one session to another, make sure you haven’t changed instead.’ A warning from his mother…delivered as if she’d upended a box of spy-advice fortune cookies and chosen one at random.”

Begynner å ta seg opp litt faktisk