Status Updates From Los adioses

مرد را مجسم کردم که پس از در آغوش گرفتن دختر چگونه با گام‌هایی شتابان راه سراشیب را به سوی هتل می‌پیماید، آگاه از بلندبالایی خود و کوفتگی خود، نیز آگاه از این نکته که موجودیت گذشته بدین بستگی دارد که ما چقدر از زمان حال را بدان می‌بخشیم - می‌توان تنها خرده‌پاره‌ای از زمان حال را بدان داد یا اصلاً هیچ چیز از آن را به گذشته نبخشید.

بداية، مبهمة؟

"العيش هنا هو كأن الزمن لا يمر، وكأنه يمر من غير أن يستطيع المس بي، وكأنه يمس بي من غير أن يغيرني."