Status Updates From Το χρώμα της αγάπης δεν είν...

Τα λάθη μου ήταν κι αυτά μέρος της ύπαρξής μου.
Τα αγαπούσα όπως τον εαυτό μου, γιατί μέσα απ' αυτά τον γνώρισα.

Η ματιά τους δεν είναι τωρινή.
Είναι η ματιά της μάνας, της γιαγιάς, της προγιαγιάς.
Βγαίνει απ' το παρελθόν, γίνεται παρόν και θα γίνει μέλλον.
Δεν είναι τα μάτια τους αυτά που με κοιτάζουν.
Ούτε η φωνή τους που γίνεται κατάρα.
Είναι τα μάτια κι η φωνή του παρελθόντος που διαπερνά τις γενιές σαν το παλιό νανούρισμα, σαν το δημοτικό τραγούδι, το λαϊκό χορό.
Και γίνεται συνήθεια η διχρωμία του κόσμου. Άσπρος ή μαύρος.

Ποιος καθορίζει την έννοια "δικός"?
Είναι οι τύποι, τα χαρτιά, οι δεσμοί του αίματος, τα συναισθήματα.
Και πάντα παρούσα η άποψη της κοινής γνώμης να ορίζει και να καθορίζει τι απ' όλα σε χαρακτηρίζει δικό μου, δικό σου.
Κάποτε ανακαλύπτεις πως ο δικός σου είναι ο πιο ξένος απ' όλους τους ξένους.
Είναι ένα από τα πικρά εδέσματα της ζωής.

Τα καλά νέα βραδυπορούν.
Τα κακά τα διακρίνει μια σβελτάδα.
Τρέχουν να ποτίσουν το δέντρο της δυστυχίας.
Να θρέψουν τους πεινασμένους.
Να σκιαγραφήσουν πρόσωπα δυστυχισμένα, ανήσυχα και ψευτοανήσυχα.
Να ανοίξουν τις πόρτες των σπιτιών να βγουν οι θρήνοι, τα αναθέματα, τα λόγια τα φωναχτά και τα ψιθυριστά.

Η ζωή κι ο θάνατος δε μας ρωτούν.
Είμαστε τόσο ανελεύθεροι στις μεγάλες ελευθερίες!

Αγαπηθήκαμε με τη λαχτάρα των διψασμένων για νερό.
Τον πόθο των στερημένων.
Το τραγικό πάθος των ανθρώπων που ξέρουν πως την επόμενη στιγμή δε θα ζουν για ν' αγαπηθούν ξανά.

Οι άνθρωποι περνούσαν δίπλα μου σαν γκρίζες σκιές σκίζοντας τα πέπλα της ομίχλης που αυτόματα ξανάκλειναν πίσω τους.
Η μοναξιά προσωποποιημένη, συλλογίστηκα.

Μόνο ο έρωτας είναι εκείνος που δε συγχωρεί και δε συγχωρείται λοιπόν?

Αναρωτήθηκα πως μπορούσαν να υπάρχουν τόσο αντιφατικά στοιχεία μέσα στον ίδιο άνθρωπο.
Την πιο τρυφερή και την πλέον σκληρή.
Ο ονειροπόλος ρομαντισμός με τα αναίτια δάκρυα να συμπορεύεται με μια ανελέητη σκληρότητα.
Προνόμιο της εφηβείας τούτο το συνονθύλευμα.

Μέσα σε μια σκηνή να γίνω περιθώριο.
Για να περάσουν τα νιάτα.
Η καρδιά να σαρωθεί, τα συναισθήματα να λεηλατηθούν και να μείνει μόνο ένα ηλίθιο αποχαυνωμένο χαμόγελο.
Σημάδι περήφανης αυταπάρνησης και θυσίας στο βωμό της νιότης.
Ποτέ!

Κι εγώ τι πρέπει να κάνω?
Να γράψω τη σύγχρονη έκδοση του παλιού σεναρίου των ελληνικών ταινιών?
Ο ώριμος έρωτας υποχωρεί μπροστά στην ορμή του νεανικού έρωτα και οι "γέροι" κατορθώνουν μέσα σ' ένα πλάνο να κηδέψουν την καρδιά τους, να χαμογελάσουν χαρούμενοι, δεν ξέρω γιατί χαρούμενοι, και να αλληλοερωτηθούν: <<Φίλοι?>> <<Φίλοι>>

Σκεφτόμουν, πως τελικά, ο χρόνος γράφει κύκλους.
Η ζωή, ο έρωτας, ο θάνατος είναι τόξα της ίδιας πανάρχαιας κυκλικής διαδρομής.

Που έκανε τη φαντασία να καλπάζει πάνω σε χρυσά άτια.
Που δημιουργούσε την πεποίθηση πως γεννήθηκες για να γίνεις βασιλιάς του κόσμου.
Έτσι όπως το θέλουν τα νιάτα.
Που έστρωνε κόκκινα βελούδα στο δρόμο και σε άφηνε ανυποψίαστο για το μονοπάτι πλάι στο δρόμο.
Έτσι όπως το θέλουν τα νιάτα.

Άλλωστε στην ηλικία της ζύγιζε τα φαινόμενα.
Τα τόσο απατηλά φαινόμενα, που πρόβαλλαν μια αλήθεια η οποία απείχε παρασάγγας απ' την αλήθεια.
Έτσι αρκέστηκα να κοιτάξω το λουλούδι μου που μόλις πέταγε τα πρώτα του μπουμπούκια στον εκτυφλωτικό ήλιο της νιότης.
Κάτω από μια χρυσή βροχή που αιχμαλώτιζε τις στιγμές και τις έντυνε με την ψευδαίσθηση της παντοτινής διάρκειας.

Τελικά, ο γάμος σκοτώνει ή όχι τον έρωτα?
Δεν είναι ο γάμος ο θύτης κι ο έρωτας το θύμα.
Η ανατομία ενός πεθαμένου έρωτα υποδεικνύει, στην πλειονότητα των περιπτώσεων, ως αιτία θανάτου την αδράνεια.

Μόνο ο φόβος στερείται λογικής?
Και τι θα γινόταν αν οι νόμοι που διέπουν τη ζωή μας ήταν όλα προϊόντα της λογικής?
Μάλλον θα ήταν η ζωή μας πορεία σε μια απέραντη, ομοιόμορφη ισόπεδη κοιλάδα.
Ας μεταθέσουμε αυτή την εμπειρία στην αιωνιότητα που ίσως μας περιμένει.

Οι δρόμοι της καρδιάς δεν είναι συναρτήσεις του χρόνου.
Ο έρωτας δε μετράει Πρωτοχρονιές ούτε σβήνει κεριά γενεθλίων.

Έμεινα ακίνητη με τα μάτια ορθάνοιχτα στο σκοτάδι και βάλθηκα να ξεφυλλίζω τα συναισθήματά μου.
Σ' όλες τις σελίδες ήταν καταγεγραμμένο το πικρό παράπονο που γεννά η αδικία. Θα προτιμούσα να είμαι θυμωμένη.
Ο θυμός είναι σαν τη λάβα. Βρίσκει τη δίοδο του.
Το παράπονο είναι κατακάθι.

Η μέρα κρεμόταν πάνω μας και μας παρατηρούσε να ζούμε, να κινούμαστε, να κλαίμε, να γελάμε, να κλείνουμε πονηρά το μάτι στη ζωή, να βουλιάζουμε στη ρουτίνα μας.
Ύστερα ήρθα η νύχτα.

Αυτά τα σπίτια των νησιών μοιάζουν ζωντανά πράγματα.
Δανεισμένα κομμάτια της ψυχής αυτών που τα άφησαν πίσω τους κι αυτών που έμειναν να τα κατοικούν και να κοιτάζουν μαζί τους τον υγρό ορίζοντα και να ελπίζουν μαζί τους και να δακρύζουν με την αβάσταχτη παρέα της σιωπής και να γελούν με τα παραθύρια ορθάνοιχτα κόντρα στον ήλιο.

Γιατί κανείς δεν μπορεί να είναι ερωτευμένος με τον ίδιο ακριβώς τρόπο όπως εμείς και κανένας απ' αυτούς που μας κρατούν το χέρι τη στιγμή του τέλους δεν πεθαίνει τόσο οριστικά κι αμετάκλητα όπως εμείς.

Ο έρωτας έχει την ιδιαιτερότητα της υποκειμενικότητας.
Έχει τόσα πρόσωπα όσα κι οι άνθρωποι.
Μην ψάξεις λοιπόν για καθοδηγητές.
Θα δρομολογήσουν την αγάπη σου στα μονοπάτια της δικής τους.
Στον έρωτα και στο θάνατο είμαστε μόνοι.

Δεν μπορεί κανείς να στερηθεί τις πληγές του χωρίς να αρνηθεί εν μέρει τον εαυτό του.
Έτσι, τις κουβάλαγα σαν μέρος της κληρονομιάς του και επαφίεται στο χρόνο να τις ντύσει με την αρχαία σκουριά που υφαίνει η λήθη.

Ευχήθηκα να μπορούσα να αποστασιοποιηθώ απ' τα συναισθήματά μου και να απορρίψω ένα μέρος της ύπαρξής μου.
Με λίγα λόγια, να ακρωτηριάσω τον εαυτό μου.
Να απομείνω ένα άτομο, χωρισμένο από διατομικό μόριο, χαμένο μέσα στο πλήθος των ατόμων και στερημένο από τις ιδιότητες της ύλης που συνέθετε.