Status Updates From The Poetry of Rilke

"Bist du denn Alles - ich der Eine,
der sich ergiebt und sich empört?
Bin ich denn nicht das Allgemeine,
bin ich nicht Alles, wenn ich weine,
und du der Eine, der es hört?

Przy tej drodze nawykłej do słońca,
w wydrążonej połowie pnia, który
dawno stał się żłobem, powierzchnię
wody cicho odnawiającym,
tu ugaszę pragnienie, źródlaność
biorąc w siebie na przegubach dłoni.
Pić to byłoby za wiele, za jawnie;
lecz ten gest mój wyczekujący
jasną wodę poda świadomości.

Nasze życie umiera w przemianie. I wiecznie malejąc ginie świat zjawisk. Gdzie niegdyś stał dom pełen trwania, kładzie się w poprzek kształt wymyślony, do wyobraźni należący bez reszty, jakby cały był jeszcze w umyśle. Duch czasu tworzy dla siebie obszerne spichrze siły, bezkształtne, jak wydobyty przez niego z wszechrzeczy rozpęd. Już nie zna świątyń.

Rozpiąłem skrzydła swe ku dniom
najodleglejszym, gdym wzlatał;
teraz przepełnia twój mały dom
moja ogromna szata.
A jednak czujesz swą samotność
jak nigdy; czy widzisz mnie, nie wiem;
bom jest jak powiew, co gaju dotknął,
ale ty jesteś drzewem.

zgaś moje oczy: ja cię widzieć mogę,
zamknij mi uszy, a ja cię usłyszę,
nawet bez nóg znajdę do ciebie drogę,
i bez ust nawet zaklnę cię najciszej.
ramiona odrąb mi, ja cię obejmę
sercem mym, które będzie mym ramieniem,
serce zatrzymaj, będzie tętnił mózg,
a jeśli w mózg mój rzucisz swe płomienie,
ja ciebie na krwi mojej będę niósł