Status Updates From ص ص م از مرگ تا مرگ

شاید وقتی مردی تمام گلوله های تپانچه اش را در سینه ی کسی - به دلیلی یا بی دلیلی – خالی میکند ، و یا در بسترش سر پسر جوانی را بر سینه ی خود می فشارد ، چیز زیبا و ارزشمندی برایش اتفاق می افتد .

شاید وقتی کسی به سوی پست ترین انحرافها و بدی ها - البته از نظر شما و با بینش علمی رو میکند ، به آن سبب است که خوشبختی ناشی از باور به ارزشها و ایدآل های شما ، نمی تواند به درد او بخورد. شاید از این نظر است که او باید برای خوشبخت شدن با همان حد نسبی اش ارزشهای جدیدی بیابد شاید در میان این تاریکی های مطلق او می تواند جرقه های پاک و تصویر های معصومی بیابد که از دور در نظر شما تنها جزیی است از آن تاریکی کثیف و پلید

راستی،درستی،مبارزه،فداکاری،شرافت،شهامت و غیره...آیا اگر از آغاز، به جای-مثلن- شهامت،بی شهامتی رواج می یافت، اکنون از آن به عنوان یکی از ارزش های راستینتان، نام نمیبردید؟ و اصلن، با قبول این ارزشها،چه ثمر نیکویی به این افراد مطیع تعلق میگیرد؟حتمن قضیه بر میخورد به آن جوهر پاک و ایده‌آل مقدس و از این حرفها؛ولی از کجا میدانید که یک فرد تنها و بالاستقلال نمی تواند خوشبختی خود را،در چیزی سوای ایمان به ارزشهای شما بیابد؟

چه بگویم. چه بگویم. از غم انباشته بودم . در من این میجوشید که چهره ات را در میان
دستهای سرد - سرد ، سرد ، و شاید هم یخ بسته ی - خود بگیرم و بر لب هایت بوسه زنم.
آن مستی مدام را بنوشم و بگذارم که بگریی .

او ، در غربت این محیط هراس انگیز ، گم شده است . چیزی هست که پیوسته میترساندش. از همه چیز اینجا ، از برف، سرما ، آدمهای سیاه پوش ، تابوت ، فریادها و قبرها ، بویی نا آشنا و بیگانه در دماغش مینشیند. این جا را دوست ندارد و میخاهد برگردد خانه ، پیش بخاری گرم روی فرش بغلتد و با اسباب بازیهایش بازی کند. باید این را به مادرش بگوید : مامان ، مامان -

جوانی: شور کمتر و عقل-به ظاهر-بیشتر؛همه چیز فریب. خنده های دروغین؛ «سلام حال شما چطوره خوش هستید؟چکارها میکنید؟نمیبینمتون؟چقدر احوال شمارو از خاهرتون پرسیدم و ... و همه دروغ؛ دروغ محض. و زندگی دروغ؛ دروغ محض...بعد،تسلیم.آسودگی،ازدواج،شوهر،شبها در يك بستر،تلاش،آرامش،پشت بهم کردن و خاب. بعد،بچه ها و سروسدایشان.جدایی.کار به خاطر بچه‌ها، تکرار، تکرار. پیری: تنهایی،بچه‌ها هر کدام به سویی و در آغوشی،سکوت ، آرامش ، پایان .

بدبختی در این بود که نمیدانست برای این موضوع از که باید كمك بگیرد هیچ مقام رسمیی در آن انبوه نفوس تا به حال به چشمش نخورده بود آنقدر مایوس شد که تصمیم گرفت به هر کاری که از دستش برمیاید دست بزند ولی چه کاری از دستش برمیامد؟ تنها کاری که میتوانست بکند این بود که از مردمی که در همانجا میلولیدند طلب یاری کند و هیچ معلوم هم نبود آنها بتوانند برایش کاری بکنند اگر قادر به کاری بودند تا به حال برای خود کرده بودند. چه حقیقتی

آیا این توده یی که این چنین در هم میلولند همه بی خیالند یا آنها هم به همین عذاب و هول دچارند. ولی چه طور ممکن است که این گذر مدام و بی انقطاع و تنوع ناپذیر زمان آنها را خسته نکرده باشد ؟ امر بعیدی است.

آقای ص. ص. م. می‌گوید: خب بگویید ببینم چه می‌کنید؟

_هیچ زنده هستم.

ولی لازمه‌ی زندگی‌ کردن، مشت گره‌کرده‌‌ای در هوا داشتن و به فریاد بلند و خشمگینانه‌‌ای "نه!" گفتن و بر سیمای سیاه کنارنگان به نفرت خیو انداختن و با ناخن‌های کشیده شده و چشم‌های منگ و صورت خونین و روده‌های پاره‌پاره، به‌تدریج مردن است.

_اما من که نگفتم زندگی می‌کنم، گفتم زنده‌ام.

«ببخشید خانم ببخشید آقا. شما پیش از این‌ها، زمانی که برف نمی‌بارید و بهار بود-بهار. بهار.- در این‌جا نبوده‌یید؟ آیا آن زمان‌ها بوته‌های جوان و گل‌های سرخ در این‌جا شادمانه نفس می‌کشیدند؟»
برشی از متن کتاب