Status Updates From Umutsuzluk Yakışmaz

Eşitsizlik doğuştan, sömürü doğuştan değil. Bu çarpıklık doğa kurallarına aykırı.

Giderek çok bilgi hiç bilgiye mi dönüştü? Halka ulaşan bilgiyi kim seçiyor? Kanımca bilgi verenin amacı para kazanmak olunca, çağdaş medya saçma üretiyor. Toplum da aptallaşıyor.

okullara Ortaçağ medrese programları dayatan, bilimi körleten, fakat nüfusu yüz milyona yaklaşmış toplumların yaşamaları zor, gelecekleri karanlık. Böyle toplumların kalabalıkları yollarda ve inşaatlarda verilen kurbanlara acımayı da unutuyorlar.

Çağdaş yaşam yeni teknoloji satın almak, otomobil, televizyon, telefon satın almak, lüks yapı yapmak, dünyanın öbür insanları gibi yaşamaya özenmekle elde edilmiyor. Kent trafiğini kontrol edemeyen, kaldırım yapamayan, çöpünü temizleyemeyen, yılda ortalama bir kitap bile okumayan, sanatı ve felsefeyi dışlayan,

o ülkede bazı mekanizmalar çalışmıyor demektir. Bu da despotizmin, nepotizmin ve sonunda diktatörlüğün işaretidir. Gelişmemiş toplumlarda buna paralel sayısız kuralsızlık, sorumsuzluk ve hepsinden kötüsü,rüşvet yerleşir.

Demokratik olmayan, halkın ve memurun, görgüsüz ve eğitimsiz olmalarına bağlı olarak, birbirlerini veren ve alan olarak gördükleri az gelişmiş ilkelerde, yani henüz uygar olmamış toplumlarda, vatandaşlar kendilerinin yasal haklarını, işi bu hakkı vermek olan sorumlulardan, muhtardan, polisten, gümrükçüden, belediye yada bakanlıktan alırken, bunu bir lütuf olarak görüyorlarsa,

Halkın devletle ilişkileri yasalar, yönetmelikler ve kurallarla düzenlenir. Yasalar yaşamın her alanını kontrol eden kurumları ve onların halkla ilişkilerini tanımlar. Devlet ve halk, iki taraflı bir sorumluluk bağlamında, yasa ve yönetmeliklerle tanımlanmış kurallara uyarlar. Bu karşılıklı ilişkide emir alan ve veren yoktur. Devlet memuru üst, halk alt değildir. Halk bir hak satın almaz.

Bir kentin boyuna büyümesi gerekli mi? İnsanın daha iyi bir ortamda yaşamasını mı sağlıyor? Hava kirliliği, trafik kaosu, topluma kaybettirdiği enerji, zaman ve yarattığı gerginlik, neden olduğu insan kaybı, insanlıktan çıkmış, yozlaşmış, insanlara eşya gibi hatta bindikleri otomobillerden daha az acıyarak bakan bir bürokrasi.

Müslüman bir toplumda yan yana bile yürümeyen karı koca ne kol kola girer, ne el ele tutuşur, ne birbirlerini öperler. Neden? Çünkü kadınla erkeğin birbirlerine yakınlaşmaları İslam toplumunda ancak seks olarak görülür. Kadın ve erkek arasında sevgi dışlanmıştır. Bu yorum, sosyal gerginlikler yaratmakla kalmaz, toplumun sevgi potansiyelini de azaltır.

Uygarlık, "insanca" dediğimiz sayısız davranışı içeren, kişiden başlayıp toplumlara yayılmış, sözlere, düşüncelere, atasözlerine, felsefelere, inançlara sızmış, dünyanın her köşesinde duyarlı, akıllı insanların davranışlarını yönlendirmiş, insanların birlikte yaşamalarına olanak veren toplumsal ve psikolojik davranış modelleridir. Temelde, insana saygıda temellenmiş olmalıdır.

Bizi korkudan titretecek olan bir şey varsa sokakları dolduran halktır. Çevrenizi saran cahillik ve kaygısızlıktır.

Değişik bir sömürgecilik aşamasına geldik. Dünyada tek bir evrensellik var: Bilim ve teknolojinin tanımladığı ve herkesin ona ayak uydurmaya çalıştığı yeni bir dünya imgesi. Müslümanlar bunu hala Hristiyanların yarattığı bir dünya ve bir antagonizma olarak gördükleri için sürünüyorlar. Bilim ve teknoloji öğreneceklerine, Batı'nın müşterisi olarak yaşıyorlar.

Dünyada iki temel insan grubu var: çağdaşlar - şaşkınlar. Eskimiş Avrupa politik jargonu kullanan bilmem neci medya Türkiye'nin gerçeklerini aydınlatmıyor. Halkı şaşkına çeviriyor. Şaşkınlık kaynağıysa teknolojide ileri olan kapitalist ülkelerin, bu aç gözlülerin önüne sürdüğü yalancı bir gelecek cennet imgesi.

Batılı jargonda boğulmuş, kendi söylemiyle zehirlenen, bilmem kaçıncı Cumhuriyetçi, Osmanlıcı; Türkçü, laik, dinci ne idüğü belirsiz şamata söylemcilerinin yarattığı düşüncesiz, müsrif kalabalıklar oluşmuş; çoğunluğu İstanbul'da yaşayan, tek amaçları para kazanmak olan yoz ve amaçsız bir kentlileşememiş toplum var.

Batmış imparatorluk hayalleriyle yaşayan, fakat İslam'ı, Osmanlı'yı, Cumhuriyet'i ve çağdaş dünyayı öğrenmeyen, bir toplum var. İş adamları, politikacılar ve kentleşmeyen bir halk Batı'nın yönetiminde gelişmiş bir düşünce manipülasyonuyla tüketici bir sömürge ekonomisinin kurbanı.

Gözlemsiz soru, sorusuz yanıt, yanıtsız karar olmaz.

Gelişmişlerle gelişmemişler arasında sürüp giden mücadele ve savaş, kendini köle ve aşağılanmış hissetmenin tepkisi olan terörizmle sonuçlandı.

Dünya halka bir pazar olarak tanıtıldı. Cahil ve fakir kalabalıklar çağdaşlığı bilgi olarak değil satın alınacak süslü mallar olarak algıladılar. Otomobil sahibi olmak, özgür insan olmaktan daha önemli oldu.

Hızla artan kırsal nüfus, tarlasını bırakıp kentlere yığıldı. Kentlileşemedi. Gününü kurtarmaya çalışan, yetersiz örgütlenmiş, az gelişmiş bir toplum oldu. Kent yaşamı insanlara özgürlük ve demokrasi değiş acımasız bir yaşam kavgası, dinsel ve ideolojik kamplaşma öğretti. Aynı olgunun farklı sahneleri belediyelerde, partilerde de oynandı.

Şimdi savaş, cehalet ve uzun sürmüş bir beyin yıkamaya dayalı vurdumduymazlıktır.

Düşünmek yaşamda seçim yapabilmenin aracıdır.