Status Updates From زندگی بتهوون کتاب اول: از ا...

گوته موسیقی کلام را آفرید
و تنها خود از جادوی آن باخبر بود.
گروه کوچکی از بازیگران که درفن بیان و دکلاماسیون مهارت داشتند زیردست او بودند، و در نهایت سختگیری از آنها می‌خواست که فن خود را خوب بیاموزند و موسیقی کلام را رعایت کنند. (بازیگری و خواندن در اپراست)

گوته پیره
بتهوون پیغمبر
و هردو پیر و پیغمبرن (در کار خودشون)

گوته در مورد موسیقی باخ به تعبیر زیبایی می‌گوید:
پنداری این هارمونی جاودانه با خود سخن می‌گوید، همان‌گونه که خداوند لحظاتی بیش از آفرینش جهان با خود سخن می‌گفت

گوته در موسیقی
نظم را می‌خواست و روشنایی روح و جاودانگی را می‌طلبید و دیگر هیچ!
گوته از ملودی‌های نرم و احساساتی بیزار است. و می‌گفت
به موسیقی زنده و پرشور نیاز دارم، آدم به چیزهایی نیاز دارد که در وجودش نیست.

بتهوون پرخاشگر و عصبی ولی مظلوم...
این دو رفتارش ضد‌ونقیضه
خیلی بهش ستم کردند...

گوته در شصت سالگی به ریمر گفته بود:
کسی که از دیگران حساس‌تر است، در عین‌حال می‌تواند در برابر احساساتش، از همه خشن‌تر و بی‌اعتناتر باشد. چنین کسی باید خود را با زره ضخیمی بپوشاند تا لز برخوردهای خشن محفوظ بماند. اما این زره بیش از هر چیز بر سینهٔ آدمی سنگینی می‌کند.

بتهوون می‌نویسد:
فقط یک چیز به انسان امتیاز می‌بخشد، آن‌هم نیکی است.

بتهوون در نامه‌ای در نهایت ابراز فروتنی و احترام و علاقه به گوته خبر می‌دهد که موسیقی «اگمونت» را برای او خواهد فرستاد تا داوری او را بشنود:
حتی اگر سرزنشم کنید برایم امتیازی خواهد بود. سرزنش شما را مانند بهترین ستایش‌ها به جان خواهم پذیرفت.

نامه‌نگاری دو عشق...

دارم سریال هانیبال می‌بینم که بدن قطعه‌قطعه میکنه و می‌خوره
بتهوون اما درون آدم رو با موسیقیش شرحه‌شرحه میکنه و میکشه.

مقایسه‌ی خیلی مزخرفیه
ولی کشتن با موسیقی بتهوون چطور می‌توونه باشه!!!!

هیچکس در یک حال نمی‌ماند، آدمی ناچار در طول حیات عوض می‌شود

شروع فصل گوته و بتهوون

گوته و بتهوون از معدود کسانی هستند که به سرچشمه دست یافته‌اند:
یکی از آن دو ناشنوا بود و ندای اعماق را بهتر از هرکس می‌شنید
و دیگری همه‌چیز را می‌دید اما همه‌چیز را نمی‌شنید

موسیقی بتهوون پر از پرندگانی است که نغمه‌سرائی می‌کنند، و روز بهاری را به‌خاطر می‌آورند. در آن همه‌چیز موزون است.

بتهوون آگاهی گوته را نداشت. اما غریزه‌اش از او قوی‌تر بود و در سیلابهٔ هنر، هر مانعی را که در سر راه می‌دید، خرد می‌کرد و می‌سائید و در امواج پرخروش رود فرو می‌ریخت‌.

بتهوون اهل ریا نیست، نمی‌تواند دروغ بگوید. نمی‌تواند مهر و کیش را پنهان کند. یا چیزی را بی‌نهایت متنفر است. بنابراین باید به‌چیزی معتقد باشد و به آن عشق بورزد که از آن‌سو تا بی‌نهایت پیش برود. حد وسط برای او معنی ندارد.

گودریدز نمیدونم چش شده
اصلا نمیشه لایک کرد
آپدیت‌های جدید نمیاد
کامنت‌ها نمیان
به‌طرز عجیبی بد شده

احساسی که در سراسر لئونور به‌چشم می‌خورد بر مبنای تضاد است. سقوط در گرداب است و برآمدن و فرارفتن تا آسمان. تاریکی شب است و روشنائی آفتاب. وقتی با گویی با خود می‌گوید:
ای جان خسته! بیش از این خود را مشکن

هوون برای اثر لئونور نوشت:
از تمام فرزندانم، برای زایمان این یکی بیشتر درد کشیدم. بیش از همه برای او غصه خورده‌ام و رنج برده‌ام. این یکی بیشتر از همه درد و غصه به جانم انداخته، و به‌همین دلیل برای من از همه عزیزتر است...

در آثار بتهوون همیشه این فکر دنبال می‌شود که آدمی حاضر نیست در مقابل هیچ نیروئی تسلیم شود و به آسانی از پا درآید. و تمام قدرت بدنی و روحی خود را به کار می‌اندازد تا نگذارد که سرنوشت او بازیچهٔ نیروی وحشی طبیعت شود و دست او خرد و متلاشی شود.

بتهوون در آهنگهای بسیار شاد و روح‌بخش خود کمتر صنایع هنری را به کار می‌گیرد.
او ساده‌ترین بیان را انتخاب می‌کند، و از این نظر کارش ستایش‌انگیز است، زیرا با کلام و لحن موزون، و غنای تصاویر چنین محصولی از کارگاه خود بیرون می‌دهد.

در پایان‌بندی سونات سپیده‌دم می‌بینیم که روز روشن برمی‌آید و روشنایی سرود می‌شود، و سرود سراسر جهان هستی می‌شود.

سونات آپاسیوناتا
این اثر از نظر یک دست بودن و هم‌آهنگ بودن با بهترین آفریده‌های او برابری می‌کند. از نظر تعادل هنری، و ترکیب و تناسب اندام کمتر مانند دارد و به‌قول مردم یونان قدیم به کار خدایان می‌ماند که عناصر را به قاعده به‌هم می‌آمیزد و با میخهای عشق همه را به‌هم تخته‌کوب می‌کند.

بتهوون کِرم کتاب بود. مدام در کاوش بود.
از وقتی که حس کرد شنوائی‌اش رو به زوال می‌رود بیشتر به کتاب پناه برد. به‌خصوص بعد از چهل سالگی بیشتر اوقاتش به مطالعه می‌گذشت.
او تا آخر عمر تشنهٔ اخبار سیاسی بود و رویدادهای اروپا را به‌دقت دنبال می‌کرد.

ان احساسات با احساساتی بودن از زمین تا آسمان فرق دارد. بتهوون «احساساتی» نبود و با این نوع چیزها میانه نداشت. از گریستن و گریاندن نفرت داشت. و اگر اشکی در «کتاب» او هست از خشم و آتش سرچشمه می‌گیرد. و اگر شما به دقت مارش عرا در مرگ گل‌سرخ را در سونات اپوس ۲۶ بشنوید درمی‌یابید که اثری از احساسات‌بازی به طرز شوپن در آن پیدا نمی‌شود. او در مرگ قهرمانانانش گریه نمی‌کند، زیرا قهرمانان بتهوون ایستاده می‌میرمند.

آهنگهای او همیشه چیز تازه‌ای داشت، در عین حال که جوشش زندگی را فراموش نمی‌کرد به خیال روی می‌آورد و در پی بازیگری‌های خیال به واقعیات باز می‌گشت و پس از نمایش شور و شادب و رویا، چهرهٔ غم‌آلود نگرانی‌ها و دلواپسیها را نمایان می‌کرد.

مث شناخت اتم که درونش ذره‌ای داره و درون ذره، ذره‌ی دیگری...
موسیقی نیز اینطوره...
از موسیقی، سمفونی، کنسرتو و... تا کوچک‌ترین اصطلاح و عمل موسیقی...
داره سخت میشه

او ۲ ماموریت داشت:
۱- بتهوون باشد و مردی باشد بی‌نظیر و نیرومند، و مرد رنج و دلاوری. کسی باشد که نظیرش دیگر به‌دنیا نخواهد آمد.
۲- ماموریت دوم او این بود که طرز و سبک و روح دوره‌ای از دوران‌های بشری را در قالب موسیقی بریزد.