Status Updates From گزینه اشعار حمید مصدق

و چشم های تو با من همیشه می‌گفتند:
رها شو از تن خاکی
از این خیال که در خیل خواب ها داری
مرا به خواب ببین
بیا به خانه من،
خوب من
به بیداری!

به این افسانه شیرین به خواب می رفتیم

و چشم های سیاهت سکوت می آموخت.
ز چشم های سیاهت همیشه میخواندم
به قدر ریگ بیابان دروغ می‌گویی
درون آن برهوت
این من و تو «ما» مبهوت
فریب خورده به سوی سراب می رفتیم

#حمید_مصدق

بی تو درمی یابم،
چون چناران کهن
از درون تلخی واریزم را.
کاهش جان من این شعر من است.
آرزو می کردم
که تو خواننده ی شعرم باشی.
-راستی شعر مرا می خوانی؟
نه، دریغا، هرگز
باورم نیست که خواننده ی شعرم باشی.

-کاشکی شعر مرا می خواندی!-

حرف را باید زد !
درد را باید گفت !
سخن از مهر من و جور تو نیست .
سخن از
متلاشی شدن دوستی است ،
و عبث بودن پندار سرور آور مهر”