Status Updates From Absurd

پوچی از نظر کامو یعنی ناسازگاری بین نیاز ذهن به وحدت از یک سو و هرج و مرج جهانی که ذهن تجربه اش می کند از سوی دیگر. واکنش طبیعی در برار آن یا خودکشی است یا، عکس آن، یک جهش ایمانی.

معنی اگزیستانسیالیسم از نظر سارتر، بیشتر، تقابل یک رنگی با ریاکاری است. و ریاکاری" یعنی وانمود کردن به خودمان و دیگران که اوضاع غیر از این نمی توانست باشد، یعنی که ما در زندگی خود اسیریم و حتی اگر بخواهیم نمی توانیم از آن بگریزیم". از این رو سارتر ارجاع به تکلیف یا ایمان قلبی را غالبا مواردی از ریاکاری می بیند،

امروزه که مرگ و پیری را در پس واژه های دل نشین تر و شیرین زبانی های تسلی بخش پنهان می کنند و چیزی نمانده که زندگی را مصرف انبوه ابتذال ماشینی خواب آور نابود کند، نیاز به رویارویی انسان با واقعیت وضعش از همیشه بیشتر احساس می شود. زیرا شان انسان در گرو توانایی رویارویی او با واقعیت با همه ی بی معنایی آن است؛ در اینکه آن را بپذیرد، آزادانه، بدون واهمه، بدون توهم-و به آن بخندد.

هیچ چیز وجود واقعی ندارد و اگر چیزی واقعی هم موجود باشد امکان شناخت آن نیست و اگر چیزی باشد و امکان شناخت آن نیز باشد، امکان بیان آن با کلام نیست

سرنوشت نامی است که "مالرو" روی هر آنچیزی می گذارد که ما را از آن گریزی نیست و چون همه اعمال ما به رغم سرنوشت ناگزیر انجام می گیرد، پوج است و ما چون این پوچی رو احساس می کنیم، رنج می بریم