Status Updates From شاه سلیمان

« Je pensais qu’il n’était pas nécessaire d’aimer quelqu’un pour l’aimer encore plus. »

دوران سالخوردگی؟ همه ما ترس داریم از تنهایی و افسردگی و مشکلاتی که در این دوران خواهیم داشت، چی نجات میده ما رو؟ نمی‌دونم. ولی رومن گاری میگه ....
کتاب خیلی خوب بود، مثل بقیه کتاب‌های این نویسنده. من کتاب صوتی با صدای آقای فتوحی را گوش دادم و لذت بردم از آن‌.

در همه ی مدت زندگی، بدون اینکه معلمی داشته باشم، دریافته ام که به منظور موفقیت در زندگی، لازم است که انسان، تعمیرکار باشد. من و تو می توانیم با کنار هم گذاشتن قطعات لازم، زندگی شادی بسازیم، می توانیم لحظات خوبی با هم داشته باشیم.

اگر نگاه کینه توزانه باشد و بخواهد ایرادی بگیرد، بدون تردید پیدا خواهد کرد!

کاملا آگاهی داشتم که هرکس حاضر است برای عشق بمیرد، زیرا کمبود این احساس، آشکارا به نظر می رسد، ولی من مردن را کنار گذاشته بودم و می خواستم زندگی کردن را آغاز کنم...

حتی زمانی که با هم نبودیم، احساس می کردم نزد او حضور دارم. هنگامی که در خیابان راه می رفتم، به همه لبخند می زدم زیرا همواره او را در برابر خود می دیدم

باد می وزد! باید بکوشیم زنده بمانیم!
امواج، کتاب زندگی مرا می بندند و باز می کنند!
امروز زندگی کن، زیرا دیگر تکرار نمی شود!
همه ی گل ها را بچین! همه را بچین!

هرگاه موضوعی را در ذهن داشتم و نمی توانستم به آن فکر نکنم، اوضاع وحشتناک می شد! در آن حالت، تلاش زیادی برای سنجیدن وزن واژه های بر زبان جاری شده لازم بود...

به آن دختر نگفته بودم که مشتاق درک شدن هستم، زیرا می ترسیدم مبادا او را دچار ناامیدی کنم. در عوض کوشیده بودم در فرهنگ واژگان مستغرق شوم و در آن، خود را بیابم...

پرسش های قلبی را نمی توان تبدیل به یک پرسش و سپس مطرح کرد، چون در مکانی جای دارند که نباید دستکاری شوند.

"هیچ پرسشی مطرح نکردم و وانمود کردم که متوجه امور جاری نیستم ولی احساس تنهایی، بی کسی و انزوا، همچون لرزشی سرد سراسر بدنم را در برگرفت..."

״אני בא לי להתפגר, אבל אי־אפשר להתפגר כל פעם שיש סיבה, אחרת אין לזה סוף״. (עמוד 232)

״׳אתה בחור... בלתי־צפוי, ז׳אן.׳
׳צריך לצפות לכּל ובעיקר לבלתי־צפוי, האדון סלומון׳״. (עמוד 230)

״מבחינת התמותה, האומללים מאושרים יותר מהמאושרים, כי רק את האומללות שלהם לוקחים מהם״. (עמוד 215)

״׳אתה יודע (...) פעם היה לנו, בצרפת, שביל־הזהב.׳
׳איפה הוא היה? (...)׳
׳שביל־הזהב. באיזשהו מקום בין לצפצף על הכל ובין לקחת הכל ללב. בין להסתגר בבית ובין לתת לכולם להיכנס. לא להיות קשוח אבל גם לא לתת שיהרסו אותך. קשה מאוד.׳״ (עמוד 214)

״ניסיתי לספר לה אבל היא לא רצתה לדבר על מדמואזל קורה. היה לה כשרון שתיקה אמיתי, היה אפשר לשתוק אתה בלי להרגיש אף פעם שאין מה להגיד״. (עמוד 213)

״העיתונאי היה מזועזע. הוא היה קצתי. אני קורא קצתיים לאלה שהם קצת משהו אבל לא רוצים להיות לגמרי״. (עמוד 198)

״גם אני רציתי לבכות. אבל לא מרחמים, אלא מאהבה. ולא מאהבה רק למדמואזל קורה, לא, הרבה יותר מזה. אוֹך, לכל הרוחות, אין לי שום מושג מה זה היה״. (עמוד 172)

״׳האנשים בשום אופן לא מסוגלים להבין שאפשר לאהוב מישהו שלא ראוי לך. עכשיו גם אני לא מבינה איך יכולתי לאהוב אותו. אבל באהבה אין מה להבין, ככה זה ואין מה לעשות. זה לא ענין שאפשר לעשות בו חשבונות׳״ (עמוד 169)

״אני חושב שאדון סלומון החזיק אותה מפני שהיא היתה בוכה בקלות וככה עשתה טוב מאוד לצרות שעל הקו. זה חשוב מאוד לבן־אדם נזקק מבחינת האהדה והבדידות, כשהוא יכול לנגוע במיתר רגיש. אין דבר יותר גרוע לצרה מזה שלא מייחסים לה חשיבות״ (עמוד 122)

Dans le cadre de la "chaîne des livres", maillon n°1