Status Updates From تمام نخ: شانزده قطعه‌ی مفرح...

نگاه میندازی اون‌دستِ قسمتی که سازهای برنجی هستن_ودوتاچشم میبینی که دلبسته‌تن_مشتاقن_شیفته‌تن ولی میخوان_میخوان_بهترینوازت میخوان_براخاطراین شیفتگی مداومی که بهت دارن_این الهام‌بخشه_براموسیقی آدم_روحیه‌ی آدم_ولی وقتی نگاه بندازی و_یه چشمهای بیحسِ هپروتی‌ای ببینی_یه چشمهای بیحسِ پُرِاشکی_وسط اجراکردنِ کارِ دِبوسی یه قیافه‌ای ببینی که داره التماس ازش میباره_التماس ازش میباره_من احساس گناه میکنم_عصبی میشم_حواسم پرت میشه

نمی‌دونستم هر کدوم اجراها داره چقدر سنگین براش تموم می‌شه_پسره برا هر اجرا به چه چیزهایی متوسل می‌شه_برا هر اجرا_تو هواپیما بهش چی می‌گن؟ باک یدکی؟ داشت با باک یدکیش حرکت می‌کرد_گفت من تموم شده‌م استاد_دیگه هیچ‌وقت نباید سعی کنم ساز بزنم_من یه خنده‌ی آروم‌کننده‌ای کردم_گفتم "استراحت کن" _ جواب داد "استراحت کرده‌م. دو ماه استراحت کرده‌م _ از آخرین کنسرتم به این ور _ یه ماه هم قبلش _ استراحت چاره نیست _ من تموم شده‌م."

زیر ملافه‌ها چیه؟ یه... چیزیه... یا یه کسیه؟ نمی‌شه تشخیص داد... آدم‌ها می‌تونن خیلی شبیه اثاثیه‌ی خونه بشن... من که شدم _ من تبدیل شدم به اثاثیه‌ی خونه

این چسب‌زخم‌هایی که می‌سازن خب دست و پاگیرتر از خودِ زخمه‌ست.