Status Updates From اکو جلد اول: داستان فردریش

چقدر قابل تامل تا اینجا
این داستان برای سالهای خیلی قبله یعنی تایمی که هیتلر بوده
حس میکنم از اون زمان تاحالا تفکرات ما انچنان تغیری نکرده
و هنوز گروهی از بچه ها شخصی که خاصه (از هر لحاظی)رو ازار میدن با رفتار یا کلامشون
اشکی که فردریش ریخت و احساس سبکیی که کرد خیلی احساس عجیبی بهم منتقل کرد!

خیلی وقت پیش میخواستم بخونمش که نشد
طاقچه بی نهایت میسر کرد خواستمو :)
بریم که بخونیم

همان‌طور که باعجله می‌رفتند، فردریش برگشت و به خانه‌شان نگاه انداخت که، بین خانه‌های روشن اطراف، مثل گودال سیاهی بود

یوزف: یه توصیه بهت می‌کنم، فردریش. روز آزمون به‌هیچ‌وجه از آهنگسازای یهودی چیزی نزن؛ براشون واگنر بزن. هیتلر عاشق واگنره. حتماً طرفداراش هم عاشق واگنرن. البته جدا از سیاست، واگنر آهنگساز بزرگیه

چه بابای باحالی داره فردریش!! هم به استعداد موسیقیش بها میده و بابت هوش زیاد و تفاوت عملکردهاش تو مدرسه سرزنشش نمی‌کنه، هم به‌خاطر دوست خیالی فردریش سرزنشش نمی‌کنه و راحت پذیرفته که پسرش تخیل قوی‌ای داره! تو این ماجرا حتی جلو مدیر مدرسه هم درمیاد و بچه رو از مدرسه می‌گیره و خودش و دوستاش بهش آموزش میدن

خواهرها در زندگی‌شان،‌ که پر از بدبختی بود، فقط دو قوت قلب داشتند؛ اولی آوازخواندن بود. آن‌ها سه صدای متفاوت داشتند: اولی صدای آواز پرنده، دومی صدای آبی که آرام از بین سنگ‌ها عبور می‌کند و سومی صدایی مثل آوای وزش باد بین چوب‌های توخالی
...
قوت قلب دیگر خواهرها این بود که همدیگر را داشتند

سرنوشت تو هنوز قطعی نشده؛ حتی در سیاه‌ترین شب‌ها هم ستاره‌ای می‌درخشد، زنگی به صدا درمی‌آید و راهی برایت آشکار می‌شود